is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, 1932, 29-12-1932

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Haar Kerstgeschenk

Stijfgearmd liepen de beide vriendinnen, Elly Linthorst en Ans ter Hooge, door de hei-verlichte winkelstraten, de koude neusjes diepweggedoken in de beschermende bontkragen, 't Was drieëntwintig December en het vroor, flat het kraakte, terwijl de felle Noordooster den menschen onmeedoogend in het gelaat zwiepte.

De meisjes deden Kerstinkoopen: kaarsjes en versierselen voor den Kerstboom en de traditioneele verrassingen. Er werd weinig tusschen hen gesproken, want ten eerste sneed de wind hun bijna den adem af, terwijl ze bovendien beiden van hun eigen gedachten vervuld waren.

Met een stil verlangen, toch ook wel eenigszins vermengd met een beetje angst, dacht Elly Linthorst aan de komende feestdagen. Morgen, morgen reeds kwam Ben thuis, Ben, haar schoolkameraad, wi*n zij hoop had gegeven, toen hij een jaar geleden uit hun klein provinciestadje vertrokken was, om in den Haag een betrekking te aanvaarden, doch dien zij een half jaar geleden tijdens zijn zomerverlof zoo'n leelijk blauwtje had laten loopen. Haar hoofdje was toen op hol gebracht door dien knappen officier, die lid was geworden van hun tennisclub, die met haar had geflirt, haar duidelijk had verkozen boven alle andere meisjes uit haar omgeving, wat haar trots niet weinig had gestreeld. En in stilte had ze toen vergelijkingen gemaakt tusschen Ben, o, zeker, een goeierd, maar toch altijd nog eenigszins linksch en dorpsch, en den eleganten Amsterdamschen officier, die zoo kranig paard reed, zoo voortreffelijk danste, zoo zalig tenniste, en zich zoo correct wist te bewegen. En. hoewel het haar verdriet deed. had ze Ben, toen die haar definitief gevraagd had, een afwijzend antwoord gegeven. Het had haar pijn gedaan, maar de adcatie van den flinken luitenant, zijn complimentjes en attenties hadden haar spoedig het pijnlijk voorval doen vergeten. Totdat ze plotseling uit haar droomen tot de werkelijkheid werd teruggeroepen, toen de post haar de aankondiging van het aanstaand huwelijk van den knappen officier met een adellijk juffertje

Toen betreurde ze haar besluit en had ze graag alles ongedaan willen maken. Van Ben had ze echter niets meer vernomen, zelfs een brief van haar, na urenlang denken zeer diplomatisch opgesteld, had hij onbeantwoord gelaten. Alleen aan Ans ter Hooge had ze toen haar berouw gebiecht, en die had haar wat moed gegeven, door te voorspellen, dat met Kerstdag alles wel weer in orde zou komen. Dan immers zou ze Ben weer ontmoeten, want volgens een jarenlange traditie kwamen met Kerstdag de families Linthorst, ter Hooge en Kramer -— Ben's ouders — met kinderen en eventueele logee s in de ruime woning van de ter Hooge's samen, om gezellig het Kerstfeest te vieren. „Let maar eens op", had Ansje gezegd, „dan komt alles wel weer goed!"

Elly's gedachtengang werd door haar vriendin onderbroken. „Loop je weer aan hem te denken?" plaagde ze. „Vooruit, wees eens wat gezelliger en zeg eens wat! Want ik vrees, dat ik in de toekomst niet veel meer aan je zal hebben. Dan zal je beter gezelschap hebben, dan mij!"

Met een gelukkigen blik in haar oogen keek Elly haar vriendin aan. En nog steviger drukte zij haar arm, Ans was toch werkelijk een leuke, hartelijke meid!

Bij de ter Hooge's heerschte een vroolijke feeststemming. In het midden van de ruime en tóch intieme salon stond de Kerstboom, door rappe meisjeshanden keurig versierd. De flikkerende kaarsjes verlichtten het vertrek fantastisch. Onder den boom lagen de geschenken hoog opgestapeld!

Elly Linthorst zat in een hoekje van het vertrek, onopgemerkt en stil. Deze Kerstdag zou haar geen geluk brengen! Gisteren had ze Ben ontmoet, toen ze even bij de ter Hooge's binnenwipte, waar hij juist op visite was. Koel en gereserveerd had hij haar de hand gedrukt, daarna had hij zijn geanimeerd gesprek met haar vriendin voortgezet, haar den rug toekeerend! En ook Ans had geen notitie van haar genomen, was geheel door Ben in beslag genomen! En toen ze een kwartiertje later heenging, had ze moeite de tranen, die in haar oogen dreigden op te wellen, met geweld terug te dringen!

En vanavond was het al precies hetzelfde. Met geen blik had hij haar verwaardigd. Voor alle meisjes had hij een vriendelijk woord gehad, doch zij scheen niet voor hem te bestaan.

Het gedrag van Ans begreep zij heelemaal niet. Al meer dan een uur zat ze nu met Ben te praten en ze had het blijkbaar uitstekend naar haar zin. Telkens schaterde zij van het lachen en keken haar oogen Ben verliefd aan. O, nu pas doorzag ze haar. Ans trachtte Ben voor zichzelf te veroveren, had haar, Elly, natuurlijk zwart gemaakt bij hem. En onder het mom van vriendschap had ze intusschen Elly in slaaap weten te sussen. Bah, 't was alles even naar! Ze haatte al die menschen hier, ze haatte Ben, Ans, zichzelf!

Iemand speelde piano, een mooi Kerstlied, dat haar nog treuriger maakte en haar tranen in de oogen deed komen. Ze had zich zooveel van dezen avond voorgesteld en hoe bitter viel hij haar tegen. Niemand scheen zich om haar te bekommeren. Haar ouders waren in gesprek met de familie ter Hooge, de jonge meisjes speelden piano of zongen de Kerstliederen mee,

slechts een enkele maal, bij het ronddienen der dampende oliebollen — óók een traditie — richtte men het woord tot haar, maar hij, waar ze alles van verwacht had, had alleen oog voor Ans!

Zie, nu begon men met het uitdeelen der verrassingen. Op alle pakjes waren de namen der gelukkigen geplaatst en Ben was aangewezen om ieder het voor hem of haar bestemde cadeautje te overhandigen. Voor haar, Elly. was de aardigheid er af. Wat kon het haar nog schelen, of haar moeder haar een prachtig, nieuw boek had toegedacht, of één der anderen een luxe handtaschje of een doos bonbons voor haar hadden gekocht, nu Ben haar vergeten had, een ander boven haar verkoos?

Naast Ans staande hield Ben eerst een korte toespraak. Dat het hem genoegen deed, dat men hem voor de uitdeeling der cadeaux had aangewezen, daar dit hem in de gelegenheid stelde de aanwezigen op een kleine verrassing voor te bereiden. Dat hij op het kantoor, waar hij werkzaam was, met 1 Januari a.s. verbetering van positie had verkregen en dat de goede vooruitzichten hem hadden doen besluiten het meisje, dat hij liefhad, ten huwelijk te vragen. Hij had dit op een origineele wijze gedaan. In het voor haar bestemde pakje had hij namelijk een verlovingsring ingesloten en hij hoopte, dat die hem niet zou worden teruggegeven...! Het lachje, dat die laatste woorden vergezelde en waarmee hij Ans in het stralende gezichtje keek, sprak voor Elly boekdeelen. Hoe verlangde zij naar het einde van dezen avond, die voor haar een kwelling was!

Werktuigelijk nam ze de pakjes aan, die Ben haar met een strak gelaat aanreikte. En even werktuigelijk opende zij ze. Precies, wat ze gedacht had: een boek, een handtaschje, een zijden pochette... Maar wat was er in dit kleine pakje? Zenuwachtig opende zij het doosje, waarvan ze met bevende vingers het paier had afgescheurd. Bleek, niet begrijpend hield ze een gladde ring in de hand...! Dan zochten haar verbijsterde blikken Ben, die langzaam op haar toetrad... En ze liet zich geduldig den ring uit de hand nemen en aan haar vinger schuiven. Tranen, ditmaal echter van onverwacht geluk, vloeiden langs haar wangen. Zacht had Ben zijn arm om haar heen geslagen en willoos vleide zij zich tegen hem aan. „Stemt mijn kleine meisje nu toe?" hoorde ze Ben's stem in haar oor. En toen ze hem door haar tranen heen toelachte, vervolgde hij: „Een klein lesje had je wel verdiend, en daarom hebben Ans en ik een beetje comedie gespeeld. Want ik was van alles volkomen op de hoogte. Ans had me in haar brieven van jouw gemoedstoestand verteld, vandaar dat ik zoo brutaal was om het grapje met dien ring uit te halen. Kan m'n „vrouwtje" me vergeven?"

Haar innige handdruk was voor hem een voldoende antwoord.

En toen even later alle aanwezigen het jonge paar toedronken, kwam Elly tot de conclusie, dat deze Kerstavond toch we! de mooiste van haar leven was geweest B.