Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zestien jaar, nadat augustinus de Bisschoppelyke waardigheid verkregen had, kwamen er twee Britsche Monniken, pelagius en coelestius, van Rome in Afrika aan. De eerste vertrok spoedig weêr van daar naar Palestina; maar de tweede werd, toen hij te Carthago een Presbytersambt zocht te verwerven, wegens menige dwaalleer op het stuk van 's menschen vrijen wil aangeklaagd, door eene Synode te Carthago uit de Kerkelijke gemeenschap gebannen, en begaf zich daarop naar Ephesus. Intusschen hadden zijne gevoelens reeds vele aanhangers gevonden, hetwelk augustinus aanleiding gaf om hem te weerleggen. Niet lang daarna echter werd zijne aandacht op de schriften van pelagius , als den leermeester van coelestius, gevestigd. Hij weêrleide nu ook dezen, doch altijd nog met achting en bescheidenheid. Nadat echter hieronymus pelagius, tegen wien hij eenen haat had opgevat, in verdenking had gebragt van een aanhanger van origenes te wezen, en eene poging van augustinus, om in Palestina de verwerping der Pelagianische leer door te drijven, mislukt was, liet deze alle zachtheid en verschooning varen, eri bestreed het Pelagianisme, in vele geschriften, met de meeste hevigheid. In dezen strijd nu ontwikkelde hij van lieverlede het stelsel, hetwelk eigenlijk en bij uitnemendheid het stelsel van augustinus genoemd wordt, daar hij zelf dat stelsel voor het zijne verklaard heeft, als de slotsom zijner ware gevoelens bevattende, en opzettelijk alles heeft herroepen en anders uitgelegd, wat hij ooit vroeger geleerd had, en wat met zijn later gevoelen in tegenspraak was of scheen te zijn. Het is dan ook dat stelsel, het-

Sluiten