Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(Parijs 1927) beroept M. R. Dussaud zich veelal op de competentie van Pater Lammens.

De tien laatste jaren van zijn leven bracht Pater Lammens door in ziekte en beproeving. Het voortdurende beven van zijn handen beletten hem weldra (vanaf 1934) te schrijven. Maar zijn geestesvermogens bleven gaaf. De moedige man wilde zich niet gewonnen geven... Hij zal de resultaten van zijn opzoekingen aan trouwe medewerkers dicteeren. Tevens stichtte hij zijne omgeving door zijn serene berusting in Gods heiligen wil.

Met een apostolisch doel had Pater Lammens zich tot een geleerde opgewerkt, die den eerbied afdwong van geloovigen en niet-geloovigen en niet het minst van de Mohammedanen zelf. Volgaarne heeft men zijne verdiensten erkend. Toen hij werd ten grave gedragen tooiden de verschillende eereteekenen van de « Légion d'Honneur », van de Leopoldsorde en van de « Mérite libanais » zijn lijkwade. Zijne Excellentie Mr. Emile Eddé, president der « République libanaise », hield eraan persoonlijk aan deze uitvaart deel te nemen.

O. L. H. roepe bekwame missionarissen — want Pater Lammens was missionaris in de volle beteekenis van het woord — om den arbeid van den geleerden Vlaming onverpoosd voort te zetten.

Mocht dan eindelijk door een juister en vollediger besef van de groote waarden, die in den Islam liggen opgeborgen, een meer afdoende evangelisatiemethode worden gevonden, die al wat goed is, eerbiedigt en alleen maar aanvult wat ontbreekt, opdat de honderden miilioenen Mohammedanen in Christus de bevrediging vinden hunner diepste menschelijke aspiraties.

Sluiten