Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dog meer ! Maar hun smaak, die profijtig feestelijke kermissmaak, neen ze maken mij niet wijs dat al de tegenwoordige lekkerigheden te samen die kunnen vervangen. Feestelijk, omdat ze maar ééns per jaar opdoken : met kermis. Profijtig : je kon er immers niet in doorbijten, afknabbelen moest je bobbeltje voor bobbeltje, met je tanden van 't papier, zoo net genoeg ieder keer om een vleugje van zoetigheid op je tong te voelen smelten, je waagde natuurlijk telkens weer een nieuw kwartje : nog maar eens draaien. Je kon toch niet heelemaal verliezen : je won altijd iets, ten minste vijftig. Maar wat is vijftig als daar staat : 100, 250, 500 ! Je mikte met al de technische vaardigKermis ! heid van vroegere ondervinding het rad rond. — « Hard ! » raadde een stem rechts naast je. — « Een klein duwtje maar ! » maande er een links. De spanning zat in je hand te trillen als je ging loslaten, je deed nog net wat je kon : blindelings stooten. En dan het rikketikkend Ioopen van het wijzertje ! Je oogen die meegleden over de cijfers, je oogen die het ding wouen remmen, stilkijken als het de vakjes van het groote getal nader... nader... naderde... Oei, er over ! — « Zie de 't wel ! » zei stem links en rechts te gelijk. Je had slechts vijftig. Natuurlijk. Als je dan toch niet naar goeden raad wil luisteren !...

— « Asjeblief, jongeheer ! »

De rechtmatige winst werd je toegestopt. Meteen stond je al ■achteruit gedrongen. Het rad rikketikte alweer : andere handen aan 't probeeren.

Maar ach, zelfs met vijftig was je al heel wat. Als dan het theater van Cenoveva van Brabant net zijn propagandalawaai wou beginnen voor een nieuwe vertooning, was je geluk voor enkele minuten compleet. Je tot dicht bij de balustrade vooruit dringen, je oogen vol kijken aan den witten clown bij de baltrommel en den groenen clown met zijn schuiftrompet, en de floeren Cenoveva, die tusschen de twee keeren in dat ze binnen moest vermoord •worden, buiten een gracieus dansje kwam vertoonen... Ondertusschen het profijtig losknabben van de bolletjes op je papier...

Er stonden naast de pui van het stadhuis altijd twee of drie

IHS

Sluiten