Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

feestdiner op zijn eigen verjaardag was de baron plots tegen haar aangezakt met verdraaide oogen en vertrokken mond. Denzelfden avond stierf hij van een beroerte. Booze tongen uit het dorp beweerden, dat zijn wijnkelder niet heelemaal buiten het geval stond. De baron zaliger had te kennelijk het gezicht gehad van een proever, rood en gezwollen. Hem dekte de eerbied niet, dien de dorpelingen mevrouw toedroegen, zoodat zelfs zijn dood hem niet beschermde voor 't gereddel...

Maar al het overige, wat haar daarna kwam treffen en haar maakte tot de eenzame vrouw, oud en grijs, op haar kasteel, is niet alleen haar geheim, het is geworden tot het geëerbiedigde geheim van het heele dorp. De karige woorden, waarmee de menschen daar soms van gewagen, klinken nooit naar leedvermaak, ze hebben veeleer den klank van medelijden. « Och arme, zijt dan al barones I »

Het fijne van de heele historie kennen die menschen trouwens

Sluiten