Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alleen reeds Denifle’s eerste deel beslaat 930 blz. 40, ten einde nog maar een gedeelte van dit »Liber procuratorum” af te drukken!

Mijn uittreksels mogen dan hier een plaats vinden.

Van onze drie naamlijsten zijn er twee, die de »procuratores nationis Anglicanae” opgeven, terwijl de jongste, loopende over de jaren 1406—1461, de «receptores” betreft.

Elke der vier nationcs te Parijs had aan hare spits een procurator. Reeds de H. Bonaventura spreekt ten jare 1268 van «quattuor assistentes, qui pro studentibiis utilia proponerent et proctirarent.’’ i) De taak en bevoegdheid van zulk een procurator wordt vrijwel omschreven als volgt: »An der Spitze einer Nation stand ein von ihr erwahlter Procurator, der magister artium sein musste. Er schrieb die Namen der Mitglieder in die Matrikel der Nation, berief die Versammlungen und verwaltete die Kasse. 2)

De indeeling in verschillende nationcs was niet gegrond op de belangen van het onderwijs zelf, maar steunde op financieele of administratieve verhoudingen in elke der vier groote studentengroepen, en had tevens de onderlinge handhaving der tucht ten doel. Democratisch van inrichting als de middeleeuwsche universiteiten zooveel mogelijk waren, streefde ook elke natio afzonderlijk naar een zelfstandige organisatie met een eigen, onafhankelijk bestuur, en dit bestuur

1) H. Denifle. Die Entstehung der Univ. des Mittelalters (Berliu 1885) S. 97.

2) Bmder’s Staatslexikon Bd. V. Sp. 806.

8) Denifle a. a. O. 95.

Sluiten