is toegevoegd aan uw favorieten.

Wetenschappelijke bladen, 1906 (3e deel) [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

458

ANTONIUS EN CLEOPATRA.

het belang van Rome ging prijsgeven; daarom verlieten zij hem. Hun vertrek was een ernstige waarschuwing voor Antonius. Hij begreep dit niet. Door Cleopatra beheerscht, schijnt hij alleen met Canidius vertrouwelijk te hebben gesproken ; aan hém droeg hij op, zijn vertrek aan het leger op te helderen, en de troepen naar Egypte te voeren. Den 2deh Sept. van het jaar 31 ging hij, midden in den slag, weg. Cleopatra voerde den triumvir naar Egypte op hare kleine vloot met roode zeilen mede, om van hem een opvolger der Ptolemaeïsche koningen te maken.

Wij moeten daarom het gevecht bij Actium schrappen van de lijst der groote zeeslagen. Dit schijn-gevecht, geleverd om één der merkwaardigste politieke intriges te verbergen, besliste niets. Plutarchus verhaalt ons, dat de schepen 's avonds in zeer goeden staat weer de golf binnenliepen, en dat Octavianus gedurende zeven dagen vruchteloos trachtte de vloot en het leger van Antonius zich te doen overgeven, daar toch hun aanvoerder zich naar Egypte teruggetrokken had. De soldaten geloofden hem niet. Zij zeiden, dat Antonius zich om de eene of andere ernstige reden verwijderd had, en dat hij weldra terugkeeren zou. Zij toonden zulk een naïef vertrouwen in hunnen aanvoerder; zij vormden nog zulk een sterk en ijverig leger, dat Canidius hun de waarheid niet durfde bekennen.

Maar die diepe genegenheid maakte den terugslag nog heviger, die plaats had bij de massa der soldaten, toen zelfs de meest ongeloovigen na zeven dagen de werkelijkheid moesten inzien. Antonius en Cleopatra hadden deze geweldige uitbarsting van nationaal gevoel niet voorzien, en deze dwaling was de wezenlijke oorzaak van hun ondergang. In de schatting van deze ruwe en onwetende, maar aan de groote tradities van hun vaderland gehechte Italianen veranderde de vlucht met de koningin den roemrijken aanvoerder in een verrader. De onweerstaanbare stroom van verontwaardiging en woede dreef de legioenen er toe, zich aan Octavianus over te geven. De toorn van het publiek