is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 24, 1887 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LEONARDO DA VINCI EN MICHEL ANGELO.

167

Het carton van Angelo dat een groep badende soldaten voorstelde, die plotseling gewaar worden, dat de vijand in aantocht is en nu in allerijl uit het water klimmen en hun kleederen over het natte lijf trachten aan te trekken, is evenals dat van zijn mededinger verloren gegaan. Tot uitvoering op den muur kwam het ook bij hem niet. Maar zoolang het carton bestond en tegenover dat van da Vinei in de groote raadzaal tentoongesteld was, deelde het in de algemeene bewondering en waren beide werken, zegt Benvenuto Gellini die het wel wist, tot een hoogeschool voor al de kunstenaars van dien tijd.

In 1505 had Angelo zijn carton gereed, en in het volgend jaar riep de paus hem naar Rome. Het was paus Julius II, de ware paus der Renaissance. Want paus Leo X, die gewoonlijk de eer ontvangt, was slechts de erfgenaam van hetgeen Julius in het leven geroepen had. Julius was 't, die den bouw van den St. Pieter begon, en aan Angelo en Rafael gelegenheid verschafte tot die scheppingen in de sixtijnsche kapel en in de zalen van het Vaticaan, welke den glans van de kunst der Renaissance uitmaken.

Het doel waarvoor Angelo ontboden werd, was eerst om een grafteeken voor paus Julius te maken. Dit plan greep de kunstenaar met beide handen aan. Want Julius was een persoon, die hem eerbied afdwong, voor wien hij wat voelen kon veel meer b. v. dan voor de Mediceërs. Daarbij, het zou uit een ruime beurs gaan; en Angelo kreeg vrijheid om het gedenkteeken volgens zijn idee te maken. Hij maakte zijn ontwerp: 40 beelden van grooter en kleiner omvang zouden gehouwen worden, de kunsten voorstellende, die treurden om den dood van haar begunstiger, den paus. Maar ziet, nadat Angelo in de steengroeven van Carrara acht maanden vertoefd had, om al het vereischte marmer — 2000 centenaars was er