is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 31, 1894 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HEILIGE HERINNERINGEN.

bosch en wei, langs beek en heuvel liep ik met een onbestemd gevoel van weemoed en verlangen, op de grens van een wereld, die voorbij was, en van eene, die in onbestemde vormen zich vóór mij plaatste.... Ook ging ik afscheidsbezoeken brengen aan familieleden en goede vrienden; aan mijn besten rector; aan mijn andere meerder of minder sympathieke leermeesters; aan den predikant, die mij had onderwezen — en aan een familie, die op mijn later leven een invloed hebben zou, waarvan ik

toen nog niets vermoedde

En daar brak de morgen aan van 't vertrek. Ik overdrijf niet, wanneer ik zeg, dat mijn moeder in haar tranen kon gewasschen worden. Toch wilde zij mij uitgeleide doen tot aan de huisdeur, en mij nazien zoo lang zij kon, en ik een dwarsstraat insloeg, die mij onttrok aan haar oog.

Zij heeft dat altijd gedaan bij ieder heengaan, en ik zie haar nog staande op den drempel, zoo veel mogelijk zich bedwingende, maar altoos bitterlijk bedroefd over de weêr aangebroken scheiding.

Mijn vader bracht mij naar het Heerenlogement, waar de diligence van paarden verwisselde. Onze trouwe huishond, Fidel, begreep dat er iets buitengewoons voorviel, en liep tusschen mijn vader en mij in. Wij spraken niet veel. Ik beloofde spoedig te zullen schrijven, en mijn vader beloofde mij spoedig te komen bezoeken. — Daar klonk de hoorn van den conducteur op den bok, en weldra hield de diligence stil. Langs een ladder werden mijn koffers naar boven gezeuld; het zwarte zeil dat ze overdekte, werd met riempjes aan weerszijden bevestigd — en „instappen" zoo klonk het. —Nog een handdruk, nog een blik door 't raampje, en daar stond mijn vader alleen, en ik reed weg naar Utrecht, om student te worden.

Ik ging niet alleen. Met mij reisde een mijner oudste