is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 32, 1895 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ARMENISCHE TOESTANDEN.

één in Turkije. De Sultan van het Keizerrijk is tevens Kalif van de Mohamedaansche wereld. Hij kan de eene waardigheid niet nederleggen, indien hij dat soms wilde , zonder tevens van de andere afstand te doen. Ook de tegenwoordige Sultan beschouwt zichzelf niet slechts als regeerend vorst, maar tevens als Kalif, als opvolger van den Profeet Mohammed, en als zoodanig als verdediger van het Mohammedanisme. Dat verklaart ook zijne houding in vele zaken. Aan de eene zijde bv. is hij kwistig met het bouwen en herstellen van moskeeën, en het stichten van „scholen met den Koran," overal in zijn rijk. Aan de andere zijde schond en negeerde hij de oude rechten en voorrechten van de christelijke Patriarchaten, die gewaarborgd werden door Mohammed II, en tot dusverre als onschendbaar beschouwd werden. Hij heeft de oprichting van nieuwe christelijke kerken en scholen verhinderd , en zelfs het herstellen van die welke bouwvallig worden. Alles omdat hij geloovig Muzelman is. De Mohammedaansche bevolking ziet in hem den verdediger van het geloof, gegord met het zwaard van den Profeet. En volgens den Koran, die de grondslag en 't hoogste gezag is van Mohammedaansch recht, staat de geheele niet-muzelmansche bevolking van Turkije buiten de wet. De millioenen overige bewoners, Grieken, Armeniërs, Nestorianen, Jacobieten, Joden of Syriërs, worden beschouwd als vreemdelingen. En voor dezen hebben de Turken niet veel over. Zij denken er niet aan, in hun toestand, waar die verbetering eischt omdat ze onderdrukt en slecht geregeerd worden, verandering te brengen. Zonder ontrouw aan hun Mohammedanisme kunnen ze dat niet, tenzij zwichtend voor pressie die van buiten, door een of meer der mogendheden bv., uitgeoefend wordt. De geschiedvorscher E. A. Freeman schrijft (in „The Turks inEurope"): „Christenen en Mohammedanen