is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 33, 1896 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK.

Dat blad, welks redacteur dezer dagen verklaarde, dat het een christen zoo gemakkelijk valt te vergeven, liet de stem des vogelaars aldus hooren:

Het constateerde, dat de samenwerking die zich bij het jongste onderwijs debat openbaarde tusschen de onderscheidene groepen, bij meer dan één den wensch heeft wakker gemaakt, of samenwerking op den ouden voet mocht terugkeeren. Ook het blad was verheugd over die ongezochte samenwerking; het verwacht daarvan een herhaling telkens wanneer de quaestie van de lagere school en wat daarachter ligt, op politiek terrein aan de orde komt. Maar zou nu niet uit te maken zijn of er tusschen deze groepen ook overeenstemming bestaat, of te krijgen is, over andere punten, bijv. over middelbaar, gymnasiaal en hooger onderwijs, het kiesrecht, de militaire en de sociale questie enz. Wil men doeltreffend samenwerken, om nogmaals op te treden op regeeringsterein, dan dient vooraf uitgemaakt, of men omtrent deze punten tot gelijkheid van inzicht kan komen.

„Ons blijft het daarom geraden voorkomen, zegt het blad, dat men van verschillende zijden zoo duidelijk on concreet mogelijk zijn denkbeelden ontwikkelde, en zonder elkander in het haar te vliegen, kalm en rustig uiteen zette, wat men voor de toekomst wenscht. Komt het dan later tot een nieuwe actie in het land, dan kan in korte trekken aangegeven, op welk program men de medewerking der kiezers vraagt, en, al naar gelang voor een bepaalde parlementaire periode samenwerking op zulk een program mogelijk blijkt, zich inrichten. Slechts tegen één gevaar zij men op zijn hoede: Men zaaie geen bitterheid. Men verwijdere niet om verschil in de uitwerking van elkander, wie in den wortel der beginselen bij elkaar hooren. Inmiddels make men studie van de zaken. Immers, als men beslagen ten ijs komt, kan men, zelfs bij gespannen verschil van inzicht, elkander waardeeren blijven. Maar als men in den blinde rondtast, loopt men elkaar, eer men het weet, overhoop."

Gij ziet het: de Standaard hunkert nog altijd naar „een optreden op regeeringsterrein." De „conservatieve" Hee-