is toegevoegd aan uw favorieten.

Limburg's jaarboek jrg 32, 1926, no 2/3

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

d8

„Sintermertes veugelke, mit dèt roeëd keugelke (kapje), mit det blauw stertje. Hoepsa, Sinter Merte".

Op andere plaatsen zingt men het aangepast aan taal en gebruik aldaar. Waarschijnlijk is het ijsvogeltje bedoeld, dat in den winter verschijnt in zijn prachtig kleurenpakje.

Sint Merten is ook goedgeefsch. Hij werpt evenals Sinterklaas noten en koek voor de kleinen ; vroeger gingen de armen rond en kregen geschenken. Ook de jongens gingen rond. Hierbij nog eenige liedjes, aangehaald bij Welters II blz. 66 en 67.

Vandaag is 't Sinter Merte

Morge Sinter Krukke

Wèj komme oet gooier herte

En hadde gèr ein stukske,

Ein hultje of ein turfje,

In Sinter Mertens kurfke,

Gèf uns hultje of wat holt,

Des winters is het kalt.

Sinter Merten is zoo kalt,

Gèf uns hultje of wat holt,

Lot uns zich dojaan werme

Mit de blanke erme,

Gèf wat, halt wat,

Tégen 't joar al even aat.

Sint Merten is eine brave man

Dè numt al waat hè kriege kan,

Streu, holt en terf

Mit eine dikke koregerf,

En eine krik van rummels dik.

Bedinkt Sint Merten brave man,

Als het gekrik hètj,

Weit ich det ich en fakkel hub,

't Vuurke mot goan branje.

Professor Schrijnen in zijn Nederl. Volkskunde I 110 en 111, geeft nog verschillende volksliedjes uit Alkmaar, Hoorn, West-Vlaanderen, Land van Waas bij Antwerpen. Dat van West-Vlaanderen luidt: