Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

draadlooze telegrafie.

95]

uitoefent (doch een invloed die eenigszins geschat kan worden), dan blijven er nog zooveel verschillende invloeden over, die op de werkingssfeer inwerken, dat het al een buitengewone flair zal vereischen, hier een eenigszins betrouwbare plaatsbepaling op te bouwen. Waar bijv. de telegrafist van den P. & O. stoomer „Mantua" (zie „Marconigraph" Sept. 1912) rapporteert, dat hij eens, even na het verlaten van de haven van Melbourne, seinen hoorde van het station Jask in de Perzische Golf en wel zoo duidelijk, dat het leek of dit station maar 100 mijl af was, zal men gemakkelijk inzien, dat éen hierop steunende plaatsbepaling tot teleurstelling zou kunnen leiden.

Nu echter in de laatste jaren de gerichte D. T. vorderingen maakt, wordt hiermede de mogelijkheid geopend om op zekerder wijze een plaatsbepaling te verkrijgen. Wel zullen deze methodes in den eersten tijd zeer zeker nog wel niet de nauwkeurigheid van kompaspeilingen verkrijgen, maar ook een peiling met een maximum fout van bijv. Va streek, kan bij mist al veel waarde hebben.

Wij zullen in de volgende regels twee dezer methodes bespreken, die van Bellini en Tosi, op 't oogenblik in uitwerking bij en geëxploiteerd door de Marconi Wireless O. en die van de Telefunken Mü.

Bellini en Tosi. Deze methode gaat uit van het gronddenkbeeld dat. als men een oscilleerenden stroom heeft in een

luchtnet van den vorm van fig. I, de straling in de richting loodrecht op het vlak van het net vrijwel 0 zijn zal. De stroomen in de 2 vertikale gedeelten hebben toch een tegengestelde fase en heffen eikaars werking op. Anders is het echter in het vlak der luchtdraden. De krachtlijnen bijv. van het linker

verticale deel bereiken den rechterluchtdraad pas als deze Va slingering verder is en dus in dezen draad een stroom loopt in dezelfde richting als daareven in den linker. Zij zenden dus beide gelijkgerichte krachtlijnen uit, die eikaars werking versterken. De werkingssfeer in die richting is dan ook grooter dan het geval zou zijn bij een enkelen draad.

Fig. II geeft de uitgestraalde energie in verschillende richtingen van een soortgelijk stelsel. De teekening is genomen uit een artikel van Tosi in het „Bulletin de la Société Internationale des Electriciens (Maart 1910)".

Een dergelijk stelsel zou bijv. eenzelfden dienst kunnen doen als 2 geieidelichten. De lijn van maximum geluidsterkte, de as AB, kan b.v. in de as van een vaarwater worden gelegd. Het schip heeft dan slechts te zorgen dat het de seinen steeds

Sluiten