Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

CAECILIA EN HET MUZIEKCOLLEGE

245

nasium; en gedurende de lesuren wordt het stil in het alumnaat. Eerst tegen 12 uur komt er leven in het huis, wanneer de jongens zich na de lessen in de eetzaal verzamelen voor het middagmaal. Dan een korte pauze, die als belangrijkste gebeurtenis van den dag de verdeeling van de post brengt, waarop allen weer bijeenkomen in de muziekzaal voor de dagelijksche muziekles, die dan gegeven wordt, die echter nooit langer dan een uur in beslag neemt. Bij dit onderricht mag geen enkele ontbreken. Ook degenen, die door de stemwisseling eenigeh tijd niet kunnen medezingen, moeten hieraan deelnemen, opdat hun gehoor niets aan scherpte zal verliezen, en hun algemeene muzikale ontwikkeling niet onderbroken wordt. Om deze redenen ook, moeten alle Thomaner pianolessen nemen op kosten der inrichting, terwijl het leeren van een tweede muziekinstrument aan hun vrije keuze wordt overgelaten. Een schoolorgel en een groot aantal klavieren staan hun voor studie ter beschikking.

Des namiddags laat is nog een tijd van twee uren voor huiswerk voor de gymnasiale lessen, aangewezen. Overigens mogen de Thomaner tot aan het gemeenschappelijk avondeten vrij over hun tijd beschikken, en ook het huis verlaten. Ook na het avondeten is nog een tijd vrij gegeven ; het bezoeken van theater en concerten is veroorloofd, natuurlijk slechts volgens bijzondere voorschriften. Gewoonlijk moeten de jongeren om 9 uur, en de ouderen om 10 uur te bed gaan.

Zoo vergaat naar het uiterlijk de eene dag juist als de andere. Des te grooter is echter de innerlijke rijkdom, die deze tijd van het leven allen Thomaner brengt. Reeds het trotsche gevoel, deel uit te maken van een zanginstituut, dat een wereldnaam heeft, helpt den Thomaner, om de kleine moeielijkheden van het interne schoolleven blijde te dragen. En als dan het uur van de Vrijdags-motetten daar is,

of van de kerkmuziek op Zondag, waar honderden naar hun gezang komen luisteren, dan weten al deze jonge zangvirtuozen welk een hooge taak het lot hen heeft opgedragen.

* * *

Het jubileumfeest, dat de Neue Bachgesellschaft ter herdenking van den dag, waarop Bach twee honderd jaar geleden tot cantor van het Leipzigsche Thomaskoor werd benoemd, is zijn bestemming waardig geweest. Karl Straube bewees met de leiding van het feest, dat hij een waarachtig priester is in dienst van Bach's kunst en dat hij zich medewerkers in Leipzig heeft weten te verwerven, die Bach en zijn werk begrijpen en zich vol geestdrift wijden aan de hooge taak, hem aan de geheele wereld openbaar te maken. Het feest bracht behalve bekende werken van Bach, waarbij de Hohe Messe het verhevene culminatiepunt was, ook een aantal werken, waarop tot nu toe slechts weinig acht werd geslagen en die toch om hun beteekenis algemeene bekendheid verdienen: o.a. de Cantates „Liebster Gott wann werd' ich sterben" en „Christ unser Herr zum Jordan kam"; verder de concerten voor drie klavieren in D mol en C duur, en de door Georg Schumann (Berlijn) in de instrumentale begeleiding aangevulde Hochzeitskantate „Vergnügte Pleisenstadt". Ook leerden de bezoekers van het feest een nieuw instrument kennen, het door Karl Maendler-Schramm uit München vervaardigde „Bach-klavier", dat de voordeden van den ouden cembaloklank met de dynamische mogelijkheden van het moderne hamerklavier verbindt. Het was een rijk feest, dat ten allen tijde een mijlpaal in de muziekgeschiedenis van Leipzig zal blijven.

uiiiuiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii iniiimmiraiiuiinniiuiiMii iniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Tijdschriften.

Muziekwarande vierde 't eeuwfeest van Karei Miry's geboorte (13 Aug.). Met de redactie getuigden en vertelden J. Noben,

Sluiten