Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

286

DE VEREENIGDE TIJDSCHRIFTEN

En zoo al schrijvende doemen de dingen weer op en in zoo bonte hoeveelheid, dat het vasthouden ondoenlijk is. Van zijn spel zal ik niet spreken. Alleen dat hij ontroerende satzen haast altijd speelde met gesloten oogen — ook op het podium — en dat hij voor mij, indien noodig, altijd een toegangsbewijs schreef op een blocnote blaadje: „Verzoeke toegang voor houder — 3/10/08 ■— J. Mossel" .... En dat eens op een van de concerten van Tierie in de „Vrije Gemeente", terwijl ik na afloop zooals gewoonlijk de cello sta te wikkelen in de flanellen doeken, een heer zoekend naar boven komt loopen tot naast het orgel, mijn handen grijpt en zegt: O, mijnheer, wat hebt u schitterend gespééld

Schitterend! ....

Want bij die concerten zat het publiek met den rug naar de concertgevers ....

Van zijn buitengewoon karakter zal ik ook niet spreken. Alleen vertellen, dat hij mijn zuster en mij — toen ik een opgeschoten knaap was en hem nog maar ternauwernood kende — een brief met het noodige geld stuurde voor de reis naar De Bildt, ons daar van den trein liet halen en ons een feestdag bezorgde met een rijtoer door de bosschen in een open tentwagen incluis, .— ons: twee simpele burgerkinderen. En waarom? Omdat wij tijdens het vacantieverblijf van het gezin Mossel in De Bildt te Amsterdam op .... de poes pasten!

Zoo was Mossel. Goed en groot. Royaal met een koninklijke zwierigheid. Goedgeefsch en hulpvaardig — en toch .... Toch kon hij soms een gezicht zetten of hij integendeel hulpbehoevend was en ons

noodig had. Maar dat was „louche"

Wij hadden hem ieder uur van den dag noodig, maar hij ons eigenlijk nooit. Want hij wist alles en op alles raad en zijn relaties en kennisschappen liepen in het fabelachtige. Geen leerling of vriend-toonkunstenaar, die ooit een belangrijke plaats

bezet heeft tot in de orchesten van Finland of Zuid-Amerika of het was door middel van hem ....

Maar hij deed soms of hij het niet redden zou zonder ons!

B.v.: Leopold Godowsky, de beroemde pianist, had een tournee met Mossel gemaakt door Holland. Ik had voor die tournee 't een en ander mogen doen. Tegelijk had ik 'n paar boeken noodig voor m'n harmoniestudie. Mossel had gezegd: Ary, je moet die en die boeken koopen!

— Ja, maar ik heb nog geen geld — zei ik.

— Dan moet je maar geld verdienen! <— meende Mossel.

En toen kwam de laatste dag van de tournee en het vertrek den volgenden morgen vroeg van Godowsky. Ik kreeg een mooi portet van den pianist, met onderschrift en veel dank voor m'n moeite. En 's avonds vertrok Godowsky van ons huis naar Pays Bas om 's morgens heel vroeg naar Berlijn te reizen.

Dienzelfden avond moest Mossel naar Rotterdam!

En 'n kwartier voor z'n vertrek komt hij ineens als in de hevigste agitatie binnenstuiven ....

.— God, Ary .... daar heb ik 'n verschrikkelijk ding vergeten voor Godowsky. Daar staan twee schilderijen en die moeten persé mee persé! Enz. enz Met

heel veel woorden wordt me aan het verstand gebracht, dat ik hier de eenige ben, die redding brengen kan. Ik moet morgenochtend vroeg de twee schilderijen naar den trein brengen. Mossel zal voor een rijtuig zorgen.... En zoo gebeurt, 's Morgens voor dag en dauw — het was hartje winter en pikkedonker, verschijnt een rijtuig voor onze deur en ik verdwijn met de schilderijen. (Het waren twee levensgroote beeltenissen van.... Mossel zelf en wat Godowsky er mee heeft moeten uitvoeren heb ik nooit kun-

Sluiten