Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPORT IN BEELD.

6

Hierboven de bekende Duitsche kunst-schaatsenrijdster, Frl. Brockhöft, in actie. Zij wist dezer dagen juist het kampioenschap van haar land tc winnen. Verder zal men deze artiste op de witte vlakte kunnen bewonderen tijdens de Olympische Winter-Spelen tc St. Moritz. Frl. Brockhöft behoort nog wel niet tot de serie van internationale uitblinksters in dit genre, b.v. Frl. Opika v. Méray Horvath, die in 1912, 13 en 14 wereldkampioene was, of Frau Herma Plank-Szabó, die dien titel verwierf in 1922, 23, 24, zij is nog geen Herma Jaross, die wereld-kampioene werd in de daarop volgende jaren, zij behoorde evenmin bij de prijswinsters van de eerste Olympische Winter-Spelen te Chamonix, de dames Plank-Szabó, Loughran en Muckelt, maar men zal toch nog meer, en veel goeds, van haar vernemen. Misschien wel in de eerstkomende dagen tc St. Moritz!

— Hoe bedoelt u dat ?

— Nou.... de sport zal toch wel 'n heele verandering in uw leven hebben gebracht ?

— Verandering! Nee! Sport speelt 'n rol in m'n leven. Ik vind sport voor iedereen aan te raden. Als 't maar verstandig gebeurt! Door ondoelmatig te doen, verknoeien we veel. Dat zie je b.v. zoo bij het Roeien. Maar er moet toch ook nog wat anders in het leven zijn dan sport. In gezelschap spreek ik liefst zoo min mogelijk over sport, 't Verveelt anders. En u moet ook niet denken, dat iedereen, die met me praat, 't over Tennis heeft. Liever niet!

— Vindt u het niet jammer, dat er geen Tennis bij de Olympische Spelen is ?

— Ja en nee! Jammer vind ik het natuurlijk, dat zoo'n belangrijke sport zal ontbreken. Maar Wimbledon en Parijs zijn toch veel interessanter dan zoo'n tournament, eenmaal in de vier jaar. En trouwens, er komen tóch wedstrijden, hier. Maar daar zullen de Amerikanen en Franschen wel niet aan meedoen. Misschien de Duitschers! Iedereen vindt Wimbledon veel belangrijker. Dat zit er achter! Wedstrijden, die ieder jaar terugkomen, hebben ook veel meer waarde.

— Is u wel eens 'n aanbieding gedaan om professional te worden ?

— Langs indirecten weg! Ze hebben af en toe wel eens gepolsd. Wat de film betreft,wèl! In Amerika! Daar heeft de directeur van de Fox-Film me heel serieus een groot contract aangeboden. Ik had dan op de film propaganda moeten maken voor de sport in 't algemeen, paard-rijden, Zwemmen, Hockey, nee, niet alleen Tennis. Maar.. .. ik heb er niet lang over nagedacht! Och, en je krijgt vrij geregeld aanbiedingen van mode-magazijnen om je te kleeden, om je tennis-jurken gratis te leveren. Maar dan wordt je meer mannequin dan tennisspeelster. Trouwens,

Lezer, denkt aan ons nieuw adres: Postbus 44, Haarlem!

Holland staat, wat amateurisme aangaat, heel, héél hoog in vergelijking met het buitenland....

— Wat was nu wel uw mooiste, uw aardigste overwinning ?

— Ja, kijkt u eens, m'n mooiste was natuurlijk die in Parijs, vorig jaar, toen ik het kampioenschap van Frankrijk won. Maar m'n aardigste ? Nu, dat was twee jaar geleden, met het vijftig-jarig bestaan van Wimbledon. Toen was het Koninklijk huis aanwezig, en toen zouden Lenglen met Ryan en Mrs. Godfree en Alvarez een exhibition geven. Op 't laatste moment speelde Lilly Alvarez niet. En toen vroegen ze mij. Ik was nog in opkomst. Ik had juist in Berlijn gewonnen. Maar ik beteekende nog niet veel. Mrs. Godfree sprak me moed in. Zie in hemelsnaam maar 'n paar slagen te maken! Aan scoren dachten we niet. Daaraan dacht niemand. En. ... we wonnen! Dat was juist zoo leuk, omdat het in 't begin van mijn loopbaan was. En dan het onverwachte! Ik heb ook niet van tevoren gedacht, dat ik in Parijs zou winnen, want ik verwacht zoo iets nooit, maar in Wimbledon was 't het prettige, dat je van onbekende ineens bekend werd in internationale kringen. En dan.. .. het was m'n eerste partij op het centre-court in Wimbledon, en dat is 'n bijna heilige plek. U vroeg me straks, hoe ik 't vind om voor publiek te spelen. Altijd prettig! Maar toen, dien dag, was het publiek toch wel wat benauwend!

Even dacht Kea Bouman na. Dan vervolgde ze:

— Maar Parijs was dankbaarder. En dan, toen ik in Los Angeles van Mallory won! Da's een overwinning, ik zou bijna zeggen, waarop je trotsch mag zijn. Ik zal 't nooit, nooit vergeten. We speelden daar met 'n hitte van 110 graden, en nog wel op een wit-cementen baan, want daar kunnen ze, vanwege de warmte, geen gravel of gras hebben!

— Op wat voor baan speelt u wel 't liefst ?

— 't Liefst op gravel, op rooie gravel, en niet te droog, zooals de banen in Den Haag zijn, alhoewel ik nu ingespeeld ben op gras. Over 't algemeen is gravel ook 't beste. Want alleen Engeland kan gras hebben, de grond is hier te poreus, de ondergrond is daar beter, hier kun je ook wel 'n gras-baan aanleggen, maar de ballen springen eenvoudig niet, nu, en waar in Engeland alleen gras is, daar is dat voor de andere Europeanen 'n groote handicap.

— En nu speelt u ook nog op overdekte banen, niet waar ? Zij zuchtte.

— Ja, je hebt bijna geen tijd meer over om wat anders te doen. Maar je moet wel mee met den stroom, want anders lig je er zoo uit. Vroeger ging je racket 's winters tot Maart in de kast. Tegenwoordig is alles veel te veel opgevoerd, bepaald ongezellig, te veel zaakje geworden. Ik kan wel van m'n tennis-beroep spreken, al verdien ik er ook niets aan ....

— Maar dan gaat het sport-element er toch zoo zoetjes aan uit!

— Ja! Dat doet het ook. 't Neemt te veel van je leven in beslag. Al prent ik me ook nog zoo in, dat Tennis niet zoo belangrijk is, je zit nu eenmaal in het schuitje. Je denkt er aan. Je leeft er in. En tegen zenuwen is nu eenmaal niets te doen. Want vóór een wedstrijd maak ik me altijd verschrikkelijk nerveus. Dat doen we trouwens allemaal, tot zelfs de beste spelers! Ik speel niet meer met pleizier wedstrijden. Zooals ik u al zei, zullen 'n paar flinke nederlagen me goed doen....

— Wanneer gaat u naar de Rivièra ?

— Zaterdag den elfde! Ik heb dan eerst 'n week in Den Haag geoefend.

— En hoe lang blijft u er ?

— Ik denk er 'n maand ongeveer te blijven, en in vier wedstrijden uit te komen. Tenminste als het niet te vermoeiend is! Anders laat ik er een schieten. Vast!

Het oogenblik van vertrek was aangebroken.

Onze Tennis-diva geleidde me naar de deur, _v

liet me uit.

— Veel pleizier en succes aan de Rivièra! — wenschte ik.

— Dank u!

lachte zij

En wanneer

u nu eens 'n flinke nederlaag van me in de krant leest, dan moet u zich er over verheugen !

— Dat zal ik doen! — huichelde ik.

Huichelde ik — want me verheugen over een nederlaag van dit kwieke Nederlandsche sport-meisje, dat kan ik niet, dat kan ik nooit!

LEO LAUER.

1

f

Sluiten