Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

320

heer Loescher werd verder besloten om de statuten van het Bórsenverein , die hij beloofde te znllen vertalen , daaraan ten grondslag te leggen. Dit coucept-reglement zal op de eerstvolgende vergadering , waartoe alle italiaanscbe boekhandelaren uitgenoodigd zullen worden, op 17 .October te Milaan, besproken en aan de goedkeuring der vergadering onderworpen worden, om daarna over te gaan tot de oprichting dat Vereeniging.

.Toen deze eerste vergadering geëindigd was, begaven de heeren zich en corps naar de uitsluitend voor hen georganiseerde tentoonstelling van boeken, kaarten enz. waarvoor de stedelijke regering der stad Turijn bereidwillig twee groote zalen in het Palazzo Carignano afgestaan had. Daar het denkbeeld dezer tentoonstelling te laat bij de oprichters was opgekomen, was zij nog niet wat zij wezen kon, en daarom besloten de bezoekers om in het volgende jaar de handen ineen te slaan om eene groote dergelijke tentoonstelling te doen plaats hebben.

Even als de meeste algemeene vergaderingen eindigde ook deze met een gemeenschappelijk diner, waarop het niet ontbrak aangloeiende en welgemeende toasten op het gelukken der onderneming.

Het Börsenilatt wijdt aan deze aanstaande hervorming in den italiaanschen boekhandel een uitgebreid artikel, waarvan het hier boven meegedeelde een uitreksel is en belooft van tijd tot tijd mede te deelen wat er van deze Vereeniging groeit. Later hopen wij dus ook op deze, niet onbelangrijke zaak terug te komen.

Sic transit gloria mundi.

De keukenboeken-litteratuur zal spoedig weder met een nieuw werk verrijkt worden. De schrijver daarvan zal de man zijD die, jaren geleden, de wereld overstroomde met romans, die hoewel alle onder zijn naam verschenen, grootendeels, naar men zegt, aan andere buitenlandsche romans ontleend of geschreven waren door jonge letterkundigen die op zulk een manier hunne werken aan den man brachten. Ook zonder den naam van dien romanfabriekant te noemen, zal iedereen wel begrepen hebben dat wij Alexanuer Dumas , den vader, bedoelen. — Zoo als algemeen bekend is, heeft deze schrijver de pen voor het . braadspit verwisseld en is kok geworden en heeft in deze waardigheid reeds min of meer naam gemaakt door zijne smakelijke sauzen en pasteien; of hij bij het bakken van deze laatsteu ook van andere pastei-kunstenaars steelt of door hen geholpen wordt, is tot dusverre niet bekend geworden. Hij schijnt nu eens weder lust tot schrijven gekregen te hebben en zal, daar het op romantisch gebied niet meer lukken wil, nu een keukenboek schrijven, dat bij de uitgave zeker wel een goeden aftrek zal vinden.

P.

Voorheen en thans.

Het Börsenilatt deelt eenige merkwaardige bijzonderheden mede over de waardeering van schrijvers en dichters van vroegeren en van den tegenwoordigen tijd. Als een der bijtendste tegenstellingen wordt aangehaald, dat Miss Braddon het b. v. door haar talent in't schrijven van damesromannetjes zóóver gebracht heeft, dat zij in weinig jaren tijds hare bescheidene rol van gouvernante veranderd ziet iu die eener dame , die in de eerste kringen toegelaten wordt en thans met een uiterst elegante ekwipaadje de Londensche parken opluistert. Vergelijkt men daarmede wat Isaac Disraeli in zijn „Cnriositées of Literature" vermeldt, dan is het contrast met vroegeren tijd nog al verbazend scherp. Zoo b. v. werd door Jacobus I, de «Fngelsche Salomo" en zelf een schrijver met niet geringe aanmatiging, aan den geleerden oudheidkundige Stowe toegestaan dat hij «ter wille van zijn 45jarigen arbeid , moeite en reizen, verlof kreeg om aanspraak te maken op de weldadigheid van bemiddelde personen in het koningrijk Engeland, en aalmoezen in te zamelen van al zijne geliefde onderdanen." Dit koninklijk (?) privilegie, voorzien van het groote rijkszegel, bestaat nog, en werd toenmaals volgens kon. besluit door'de geestelijkheid van alle kansels voorgelezen. Shakespeare ontving voor zijn Hamlet, zooals bekend is, slechts ƒ60, eu voor zijn andere meesterstukkeu alleen dan iets wanneer hij zelf medespeelde ; zelfs wordt beweerd dat de uitgave in druk hem meermalen geld heeft gekost. Milton was 58 jaar oud toen hij zijn -/Paradise lost" aan een boekhandelaar verkocht voor slechts ƒ60, (volgens Maoaulaij ƒ240,) onder beding dat hij voor iedere nieuwe oplage van 1300 ex. telkens ƒ 60 genieten zou. Hij beleefde echter den 2n druk niet; zijne Weduwe verkocht daarop al hare rechten op dat werk voor /"96, en zijne dochter leefde van aalmoezen die latere bewonderaars van haren vader haar deden toekomen. De uitgever Tonson maakte intusschen betere zaken met Milton's gedicht. Disraeli verhaalt van hem dat hij als jong beginner niet in staat was den dichter Drijden ƒ 240 voor een van diens drama's te betalen en hij zich met een zijner confraters moest vereenigen om dat sommetje bijeen te brengen. Dat drama echter bracht hem zooveel op dat hij al de latere werken van Dryden kon koopen , en dezen voor 10,000 versregels ƒ 3200 betaalde. Dryden en Milton maakten hem zoo rijk, dat hij bij zijn overlijden een vermogen van 2 a 3 millioen guldens naliet.

Iets minder slecht dan met Shakespeare, Milton, e. a., ging het Dr. Johnson, den beroemden schrijver van het thans nog algemeen gebruikte Woordenboek der Eng. taal. Evenwel had deze zijn honorarium voor dat verbazend inspannend werk al verbruikt vóór er nog een blad van gedrukt was. Smollett , een der bekwaamste romanschrijvers, bracht het met al zijn werken ter nauwernood zoo ver dat hij de armoede buiten zijn deur hield. De dichter Pope was de eerste die beter zaken maakte. Hij ontving voor elke der 6 deelen zijner vertaling van Homerus f 2580, en later nog een saldo van

circa ƒ 64,000. Behalve dat zijn oorspronkelijke gedichten ook goed betaald werden, maakte hij nog rekening op eene minder eervolle wijze. Disraeli vermeldt b. v. dat hij voor 't uitligten van satirieke volzinnen op de hertogin van Marlborough in het manuscript van zijn Temple of Fame, van deze dame een som van ƒ 12000 aannam. Sheridan verstond ook de kunst om geld van zijn werk te slaan. Zijne vertaling der Pizarro bracht hem ƒ 18000 op, terwijl Goldsmith blijde was dat hij voor zijn Vicar of Wakefield f 60 beurde.

Stelt men hier tegenover dat Walter Soott voor zijne gezamenlijke romans meer dan een millioen guldens ontving en Byron circa f 240,000 voor zijne gedichten genoot, dan is die vooruitgang zeker al e'norm te noemen. Hij staat echter nog achter bij wat in onzen tijd gebeurt; immers de sommen die men aan beroemde schrijvers van Frankrijk en Engeland uitkeert voor boeken, die waarschijnlijk nimmer onder de klassieken znllen behooren, zijn soms om van te duizelen. Bulwer toch trok voor ieder hoofdstuk van zijn Slrange Story, dat in het Cornhill magazine het eerst voorkwam , niet minder dan ƒ 2400, en Wilkie Collins ƒ 60,000 voor een roman in datzelfde tijdschrift, en de laatste dan nog wel met het recht om, zoodra die roman compleet verschenen was, hem aan een ander uitgever te verkoopen. Blackwood en Sons betaalden Miss Evans (George Eliot) slechts f 2400 voor haar Adam Bede , doch ƒ 30,000 voor Silas Marner , ƒ48,000 voor The MUI on the Floss en f 84,000 voor Zomola. Victor Hugo liet zich door Lacroix & Co. te Brussel 400,000 francs voor de Misérables en 300,000 voor l'homme qui ril uitbetalen ; — maar in weerwil van al die verbazende voorbeelden, die wij nog met eene menigte andere konden aanvullen, is het zoowel in Engeland als in Frankrijk , — j'a , waar al niet ! — gansch niet ongewoon dat lieden van groote wetenschappelijke verdiensten gebrek lijden, omdat zij toevallig een vak ter harte namen dat weinigen interesseert of waarvoor de tijdgeest nog niet rijp blijkt te zijn. En zal het zoo wel niet blijven ?

Twee nieuwe belangrijke tijdschriften wordeu door de Pullishers Circular aangekondigd. — Bij John Murray zal, onder den titel van The Academy. A monthly record of literature, learninq seience and art, een nieuw maandschrift verschijnen, dat geregeld iederen tweeden zaterdag van de maand het licht zal zien. Het tweede tijdschrift zal bij de uitgevers Trübner & C". te Londen en A. Frank te Parijs om de drie maanden verschijnen en den titel dragen van Revue Celtique, a quarterhj journal of Celtic literature. Als hoofdredacteur wordt hiervan genoemd de heer H. GaidOz.

Be Times van 11 September jl., wijdt twee en een halve zijner reusachtige kolommen aan eene bijzonder gunstige resensie van den jongsten roman van Mrs. Stowe Old-Town Folks. Wel een bewijs dat deze roman de moeite waard is om gelezen en besproken te worden. De dagbladen melden dat ook reeds meer dan 25,000 exemplaren van dezen roman, die 31 shillings en 6 pence kost, in Amerika verkocht zijn. Het nieuwe boekje van Miss Phelps , getiteld The Gates Ajar, bereikte in Juli jl. reeds een debiet van 30,000 ex. en van de reisverhalen van Coffin , getiteld Om New Way Round the World, zijn reeds meer dan 8000 ex. verkocht. Uitgevers noch schrijvers hebben dus reden zich over het debiet hnnner werken te beklagen.

Te Koppenhagen werd den 6en Sept. jl. een eigenaardig feest gevierd. Dien dag was 't juist 50 jaar geleden dat de beroemde H. C. Andersen daar als arm kind aanlandde. (A. werd den 2en April te Odensee op 't eiland Funen geboren). Bij een feestmaal, dat o. a. door de zeer talrijke deelname het bewijs leverde hoezeer de Denen hunne groote mannen weten te waardeeren, herinnerde Andersen in de hem eigene aandoenlijke trant met hoe onzekere schreden hij op de gladde baan der letterkunde getreden was, zonder de minste gedachten dat de gouden droomen zijner jeugd zich zoo glansrijk zouden verwezenlijken. Dankbaar herdacht hij ook zijne weldoeners, aan wie hij zooveel voor zijne opleiding verplicht was. Van den vroegen morgen tot den laten avond van dien dag stroomden hem kostbare gesehenken en telegrammen ter felitatie in huis, zoodat deze ovatie bij A. ongetwijfeld alleraangenaamste herinneringen zal achterlaten.

GEDRUKT nu c. ISI.OMMEKnAAL.

Sluiten