Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

PAARDEBLOEMEN

Eddy deden had ze het gevoel: „Dat kost hun weer dit en nu moeten ze zich zelf al weer wat ontzeggen.

Maar nooit zoo vlijmend scherp als nu aan Eddy's laatste ziekbed had ze de bitterheid gevoeld: „Hoeveel rijke vrienden hadden ze gehad en hoeveel rijke ooms en tantes, die smeten met geld en reisden en auto's kochten.

Wat zouden zij er van merken, als ze wat afstonden voor Eddy, als ze hem lieten wonen in Menton in een klein aardig huis, zoodat hij de zuivere lucht in kon ademen, waaraan zijn gestel gewend was — in deze laatste moeilijke maanden. Daarna was het immers niet meer noodig en ze wilde het toch voor hem, voor haar jongen.

En met oogen die zwaar en halfblind waren van tranen, zag ze in een floers het poppenhuis staan, dat half klaar was en waar hij tot nog voor kort met zooveel ambitie aan geknutseld had. Van zijn karige zakgeld had hij alles er voor gekocht, 't Was immers voor de kinderen.

Een klein batterijtje lag achteloos in een hoek. Er moest toch electrisch licht branden in alle kamertjes — vanaf de keuken tot aan den zolder. En wild doorschokte haar het opstandigheidsgevoel, waarom het leven zoo wreed was voor haar en haar kind, dat alles gaf wat hij had en dat daarvoor niets anders terugkreeg dan de aanhankelijkheid van een paar kinderen en die al zoo jong ervaren moest het groote leed, dat wie weinig heeft, ook weinig vrienden heeft.

Buiten gierde de wind en trok aan de rammelende jalouzieën. De takken van de boomen zwiepten en verweerden zich.

Een warme hand zocht langs de klamme, verkreukte lakens.

„Moeder, die dokter komt zoo vaak," zei de jongen moeilijk, zou dat niet erg duur worden?"

„Stil toch jongen, dat komt toch allemaal terecht," antwoordde de moeder met heesche stem.

„Maar moeder, hij doet toch niets — hij kan net zoo goed minder komen of wegblijven. Hij weet toch dat het

Sluiten