Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

66

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

deur, haalde diep adem en sprak met onnatuurlijk opgewekte stem:

„Kom, ik verdwijn! Een frissche morgenrit zal mijn pijnlijke knokkels genezen. Dat is voor mij de eenige manier, om die beroerde rheumatische aandoeningen kwijt te raken."

Van Baerle liet hem vertrekken, zonder afscheid. Hij staarde doelloos uit het venster, toen eensklaps een helle lichtflikkering zijn aandacht trok. Om den hoek van het huis was Erica verschenen. Zij droeg een wit-neteldoeksche jurk en haar beide handen omklemden een zwaren ruiker veldbloemen, dien zij op haar ochtendwandeling had geplukt. Haar forsche gestalte bewoog zich met wiegende gratie over het gras, terwijl de neerhangende tuil telkens even door haar knieën werd opgewipt. Onbezorgd hield zij het hoofd omhoog, haar voeten en de zoom der japon waren nat van morgendauw, de wrong der haren dreigde uiteen te vallen. Zoo naderde zij, gezond en stralend, het open venster.

„Goeden morgen, Willem!" lachte ze vroolijk. „Stevig aan het werk?"

„Niet al te stevig! Ik sta maar wat te kijken."

„Mag ik binnenkomen? Een oogenblik maar! Ik heb een verzoek."

„Met alle genoegen," antwoordde de schilder op den stijven, vormelijken toon, dien hij tegenover zijn vrouw placht aan te nemen.

„Dan zal ik eerst mijn bloemen in het water zetten en mijn handen wasschen. Ik kom dadelijk."

En zij verdween in een wolk van licht.

Even later betrad zij het atelier en nam plaats in denzelfden stoel, waarin kort tevoren de planter gezeten had. Zij vertelde, dat een harer vriendinnen ziek lag in den Haag en dat de berichten, die zij de laatste weken ontving, telkens minder gunstig luidden, zoodat zij ernaar verlangde om zich persoonlijk van den toestand te overtuigen. Of het bezwaren zou opleveren, indien zij zich voor een dag of drie verwijderde? Wat het huishouden betreft, kon zij best eenigen tijd worden gemist. De oude dienstmaagd was vol-

Sluiten