Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZONDAGSDIENST

93

naar huis gaan vergeten heeft, zooals in den zomer soms 'n regenjas 'n nachtje overblijft aan den kantoorkapstok. Hij krijgt datzelfde gevoel dat hem zoo irriteert, als de anderen doen of hij nog niet meetelt wanneer het gaat om een werkje dat nou juist eens interessant is, terwijl ze hem met onbeduidende geestdoodende akkevietjes opknappen. Wat 'n wonder! Wat zou 'n jongste redacteur, 'n volontair, anders verlangen dan het beste van het beste. Vooral kunst, speciaal kunstkritieken. En interessante lezingen en excursies!

De Zondagsrust van de oude posttafels is al even irriteerend als dat nadruk leggen op zijn volontairschap door de collega's. Want al is hij de eenig aanwezige en verantwoordelijke redacteur op dit stille middaguur, al wordt er gewerkt voor het „verachtelijk publiek", de redactievertrekken negeeren hem. Om die paar voetbaluitslagen maken wij ons niet druk, hoonen ze en de oude posttafels slapen rustig door.

Het jongmaatje kucht eens en verschuift zijn stoel. De geluiden die anders opgaan in 't geroezemoes accentueeren nu de leege stilte. Buiten hoort hij de eerste stemmen van wachtende voetbalenthousiasten. Hij loopt naar het raam, zoo ver reikt juist het snoer van 't toestel. Op straat staan daar de opgeschoten lummels, petten scheef op de dikke roode koppen, breede kaken kauwend op de „proeme" of de lippen voorzien van cigaret of Zondagsche sigaar. Leunend tegen de kozijnen, knuisten in de gezwollen broekzakken, ellebogen breed uit bespreken zij de competitiekansen, lawaaiig van meening verschillend, tot er aan den overkant 'n juffertje vlug voorbijgaat, dat hun onderling geruzie verstommen doet. Een veelmondige mitrailleuse sproeit een modderregen van schunnige plaagwoorden over de nauwe straat en de voorbijgangster vlucht, spottend lachend of rood-geërgerd, al naar gelang zij hun soortgenoote is of niet. Als er een naar boven kijkt trekt de „radio-telefonist" zich gauw terug en zet zich weer aan dien hoek van de hoofdredactioneele tafel, die 't verst naar 't toestel uitsteekt.

Dat is het voor hem ingeruimde plaatsje waar hij drie of vier keer per dag Vaz Dias' draadlooze berichten noteert. Wachtend laat hij z'n blikken gaan over het verschoten be-

Sluiten