Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE GROENE GARGOUILLE

121

Het beest stond op en schudde zich, wrong het zware achterlijf omhoog als een zich rekkende kater en geeuwde luid, met wijd-open bek. En toen klonk weer dat zachte huiveringwekkende lachen, waarvan zij straks zoo geschrokken was.

De kleine zuster Barbara bleef wit en onbewegelijk als het Moeder Godsbeeld tusschen de bloemen.

Ze wilde schreeuwen. Slechts een droog kreunen kwam over haar lippen, ze wilde vluchten, maar kon zich niet van haar plaats bewegen. Weerloos en naakt lag ze vóórover op het bed en ze kon niet eens haar oogen van het wanstaltig gedrocht afwenden, ze moest kijken, ze móést.

De gargouille was van den steunboog omlaag gesprongen. Hij viel, vlerkende als een vleermuis, die te vroeg uit haar winterslaap ontwaakte, langs het spitsboograam neer op het schuine dak van de kloostergang en gleed met een krassend geluid langs de pannen in de dakgoot die met verweerde hogels en kruisbloemen versierd was. Hij deed nog een paar rnachtelooze pogingen om weer op te vliegen, klauterde op een der gebeeldhouwde pinakels, zoodat hij hooger zat en zijn drakenvleugels vrij kon uitslaan, maar als een gekortwiekte reuzenvogel verloor hij zijn evenwicht en tuimelde krijschende en met klepperende vlerken omlaag in den kloostertuin, waar hij met een luiden smak tusschen de zonnebloemen neerkwam en bleef liggen.

— „Heilige Moeder Gods!" — hijgde zuster Barbara — „Heilige Jozef, sta ons bij!" — maar er kwam geen antwoord.

Maria, in zichzelf gekeerd, glimlachte naar het kind op haar arm en Jozef las in zijn boek.

De zonnebloemen begonnen wild te bewegen, de stengels en bladeren scheurden, de gouden zonnehoofden knakten omlaag en slingerden gebroken heen en weer.

De gargouille lag op zijn rug en spartelde met zijn pooten in de lucht. Hij sloeg heftig met zijn vlerken en zette zich telkens af met zijn schubbigen staart, totdat hij zich uit de gehavende zonnebloemen ruggelings had opgewerkt naar een der hoeken van de kloostergang. Daar greep hij

Sluiten