Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET AVONTUUR VAN MEVR. VAN HOOVEN

Haar auto, haar dierbare „oude rammelkast", zooals Hendrik den wagen noemde, wat had hij haar geleerd.

„O," dacht ze „alle ontevreden, rijke vrouwen, die „zich vervelen", moesten een auto hebben en dan zoo'n leerrijken tocht maken als ik, wat zou de wereld veranderen. Want menschenliefde en zorg voor het leven van anderen, dat leert de auto je ook.

Twee dagen later was het een heel andere Julie, die haar vriendin ontving, dan de kwijnende ontevreden mevrouw van Hooven van een poosje tevoren.

„Wat is er met jou gebeurd?" vroeg de bezoekster geinter esseerd.

„Nu ja, wat heb je daar nu aan, wat heb je er nu mee geleerd?" vroeg Julie's vriendin, toen ze van het avontuur gehoord had.

„Wat ik er aan heb?" antwoordde Julie en een lichtende glimlach gleed over haar mooi gezicht. „Tevredenheid heb ik geleerd, ik heb de waarde van het leven leeren kennen, en de waarde van anderer leven. Een auto is geen „weelde object", ja misschien voor ons soort domme geblaseerde vrouwen, maar wij gebruiken haar niet goed. Een auto die goed gebruikt wordt is een leermeester en een vriend, waarop men vertrouwen kan."

„Nu ja, dat is ook maar betrekkelijk," vond mevrouw van Linden.

„Natuurlijk," gaf Julie toe, „maar ik zou dit alles niet geleerd en gezien hebben als ik met m'n wagen er niet op uit was geweest. Ik vind 't erg prettig, dat ik alles nu eens gezien heb, want nu kan ik meer en beter gelukkig zijn met mijn jeugd en m'n rijkdom. Ik heb nu geleerd te helpen."

Mevrouw van Linden vond haar vriendin plotseling erg burgerlijk en volstrekt niet meer interessant.

„Eigenlijk moet je over zulke dingen ook heelemaal niet spreken," dacht Julie van Hooven, toen Alice van Linden vertrokken was.

,,En toch ben ik nu gelukkig," lachte ze tevreden.

Sluiten