Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN VRIJDAG OP DE BREESTRAAT

kunnen doen als de tweelingen van hetzelfde geslacht zijn.)

Zoo was ons jongetje dan, kostelijk warm voor de vuurmand, tot een mooi, stevig pak opgebakerd, met de lange koperen spelden van „Welkom, lieve kleine", die juffrouw Clara eigenhandig op het lichtblauw satijnen, met kant omzoomde kussen had gestoken; je kon hem wel over 'n huis gooien, zei juffrouw Coronel vol trots, want ze verstond haar vak. Maar nu was eindelijk het oogenblik gekomen, om hem aan de moeder te vertoonen.

Met een breeden glimlach hief de baker den kleine van haar breeden schoot en begaf zich naar het bed, waar zij hem der jonge moeder voorhield.

„Nou, juffrouw Davids, wat zeg je nou van je zeun?"

Maar Duifje had wel wat anders te doen dan te antwoorden. Zij dronk het wezen van haar kind in, met heel de begeerte van haar hongerige ziel nam zij hem in zich op. Zij betastte hem met de oogen, zijn aardige donkere koppetje met de zwarte kiekertjes en de kuif onder het witte mutsje, en zij dacht dat zij verzadigd zou zijn, als ze haar gezicht maar even tegen dat witte ponnetje aan mocht drukken, waar het ronde lijfje in was....

„Nou, geef 'm dan maar 'n zoentje," zei de baker genadig.

Zijn wangetje was zacht en teer, en zijig als een bloemblaadje.

Maar reeds trok de baker het kind weer terug

En Duifje lag daar maar

Eén zoentje; één kers, als je honger hebt in de

volle mand

Het kind is van mij! — dacht de kraamvrouw grimmig.

Maar het werd onherroepelijk van haar weggenomen en zorgvol neergelegd in de wieg, die, om den tocht, schuin in den hoek achter haar was geplaatst en die zij met geen mogelijkheid kon zien

.... En toen verdwenen langzamerhand de verschijningen uit de kamer: de baker, de moeder, de zuster.... en het werd stil, overweldigend, ongeloof elijk stil....

Sluiten