Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MIA

door

LYDIA DONCKER

Le désespoir est encore supportable, parcequ'il est üne révolte, un acte, mais être sans espoir.. c'est être presque mort.

CARMEN SYLVA.

„Mia, Mia, ga je mee tennissen?"

Mia staat voor den spiegel en kamt in gedachten door haar zwart, kort haar. Het valt in zachte golven om haar blank voorhoofd. Haar oogen glijden over haar ovaal gezichtje met den fijnen rechtgelijnden neus, langs haar zachte wangen en den slanken hals. Zij volgt de halslijn tot waar zij in de uitsnijding van haar jumper overgaat in de lichte welving van de borsten. Zij strijkt met haar handen langs haar slanke heupen en lacht zichzelf tevreden toe. Zij wordt mooi, ja zij wordt mooi.

„Mia, Mia!"

Mia hoort niets. Zij staat in droomen verzonken voor haar spiegelbeeld. Zij heeft Elly laatst tegen moeder hooren zeggen: „Mevrouw, wat wordt Mia toch mooi." Van toen af is zij zichzelf met aandacht en nieuwsgierigheid gaan bekijken. Zij mooi? Zij vond zichzelf altijd een spriet.

Sluiten