Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MIA

dadelijk! Wanneer hij de deur nu eens plotseling open deed en haar in zijn armen trok, dan was zij verloren en al haar vechten tevergeefsch geweest. Voortuit Mia, kind, haast je! Eindelijk, haar beenen bewegen, met eenige moeite loopt zij de trap af. Zoodra zij op straat is, wordt zij veel rustiger. Hè, hè, wat is dat nog goed afgeloopen! Zou hij nu heusch waar zijn geweest? Trekt hij het zich zoo aan of is het comedie? Zij weet het niet, maar even voelt zij een glimpje triomph. Dan is hij zelf gevallen in den kuil, dien hij voor haar had gegraven. Eigen schuld!

Tante Lize is een gefortuneerde weduwe. Zij woont in een groot huis op het Voorhout. Een echt gezellig oud huis met breede ramen en vensterbanken om op te zitten, belegd met fluweelen kussens, met lichtkleurige beschilderde plafonds en zware donkere deuren. Een huis, waarin men zich eigenlijk alleen maar dames in oude kleederdracht kan voorstellen met hooge bepoederde pruiken en jónge mannen met kanten chabots en lubben, die sierlijke buigingen maken, terwijl de dames haar wijde rokken elegant uitspreiden.

De eigenares van dit huis valt wel eenigszins uit den toon van haar omgeving. Zij is een nog mooie vrouw van gevorderden leeftijd, maar die nog graag jong wil schijnen en niet zooals haar huis er trotsch op is, oud te zijn. Zij heeft een druk mondain leven en ontvangt veel menschen. Haar overleden man was een zeer gefortuneerde bankdirecteur, die haar financieel goed verzorgd heeft achtergelaten. Zij leeft een zeer luxueus leventje, vrij van zorgen en moeilijkheden. Haar beide zoons zijn in Indië in de rubber, één getrouwd en één ongetrouwd en Oma heeft nog nooit haar kleinkinderen gezien. Zij woont alleen en vindt het heerlijk Mia een tijdje bij zich te krijgen. Zij stelt zich voor, veel uit te gaan met haar mooi nichtje, maar Mia's uitzicht valt haar niet mee. „Kind, kind, wat zie je eruit!"

„Ja, Tante, ik ben ook voor mijn gezondheid hier heen gestuurd."

Sluiten