Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MIA

Tante kijkt haar onderzoekend aan.

„Wat heb je uitgevoerd, een liefdesgeschiedenis?"

Mia verbleekt. Hoe is het mogelijk, dat Tante dat dadelijk vraagt? Thuis heeft niemand er een oogenblik aan gedacht, gewend als ze zijn, dat hun dochter nooit verliefd is. Zij is vast besloten er met niemand meer over te spreken. Zij wil vergeten, vergeten!

„Welnee, Tante, te hard gewerkt, denk ik."

„O, nou, die viool wil ik vooreerst niet in je handen zien en wij gaan maar veel naar Scheveningen, dat zal je goed doen."

„O, ja, heerlijk!"

„En den eersten tijd eclipseer je maar, als het je hier te druk wordt, hoor! Boven heb je je eigen zitkamer, dus je bent zoo vrij als een vogeltje in de lucht."

„Misschien is afleiding juist goed voor mij."

„Ja, dat moet je dan zelf maar voelen."

Tante Lize schudt nog steeds haar hoofd.

„Je ziet eruit, nee, enfin, je hebt zelf een spiegel."

„Dat komt van de hoofdpijnen, Tante, dat is een kwaal van me, maar nu natuurlijk nog erger."

„Wij zullen eens zien of mijn dokter je er iets voor kan geven."

„O, ja graag."

Zij heeft boven een ruime zitkamer, waar haar slaapkamer met een deur in uitkomt. Een groot balcon aan de achterzijde van het huis, loopt ook langs haar kamer. Zij kijkt in het groene bladerdak van de oude boomen in een grooten tuin. Het is erg rustig, maar zij kan nu niet genieten van rust, want rust beteekent voor haar denken, denken en met zichzelf alleen zijn en zij wil zichzelf ontvluchten.

Zij zoekt zooveel mogelijk het gezelschap van Tante Lize en dan ratelt zij aan één stuk door over alles en nog wat, met schitterende oogen en een roode vlek op iedere wang, alleen niet over dat ééne, dat haar geheel beheerscht. Tante kijkt haar bezorgd aan en geeft haar bromural om te slapen.

Sluiten