Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

verstand te brengen, zoetjes aan of met strenge woorden — wat gaf het? Niets.... niets. Hij neep de handen in z'n zakken te samen en probeerde zich met 't vertier buiten te verstrooien.

— De schoenmaker is geweest, begon Jo met ijzig-kille stem.

Geen antwoord.

— De bakker vroeg, wanneer er es wat betaald zou worden.

Gerard hield zich goed, ofschoon hij inwendig kookte. Daar zou ze weer lospakken. Hoe kon hij geld geven, als hij 't zelf niet had? Deze maand liep hij gewoon leeg op een paar avondjes na. De enkele liedjes, die hij verkocht, wat brachten die in? De helft moest nog betaald. Er werd niet gekocht, hoe zou hij dan aan geld komen? Jo wist het even goed als hij.... als ze 't maar weten wou.

— De huur is de vorige maand niet betaald en als je nou niet voldoet....

— Nog meer nieuws? wendde hij zich om. — 't Is niet veel vandaag, of komt er nog meer?

Daarop keerde hij zich weer naar 't raam en rookte 't laatste puntje van z'n sigaar zuinigjes op.

Jo liet zich op een stoel neerzijgen, plantte de elleboog op de tafel en snikte zachtjes in de handen. Bep kwam stilletjes uit h'r hoek geschoven, vlijde zich neer op de grond en dook het hoofd in moeders schoot.

III

Sonja Braun voelde zich traag, lusteloos, dreinerig, ze had, wat ze noemde „h'r dag". Het opstaan ging al moeilijk, maar eenmaal uit bed, bezat ze niet de lust zich verder te kleeden. Ze sukkelde naar de divan, haar geliefd plaatsje, en liet zich door Jenny bedienen. De oogen half gesloten, lag ze haar tijd te verdoen. Wat er gebeurde was haar wel, 't raakte haar niet. Jenny kon doen, wat ze wou en als ze te veel rommelde, maakte Line, de anderdaagsche werkvrouw, het morgen wel weer terecht.

Sluiten