Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— Nog eens 't zelfde van gisteren.... denk er om, hoog de beenen.... strak en toch.... je vat wel. Buigen de polsen.... zoo.... zoo.... vingers aaneen.... Allo!

Sonja kraste stevig over de snaren en op de maat veerden de jonge meisjes langs elkaar, hoog heffend de beenen, buigend de armen in soepele golving. Geen enkele beweging ontging Sonja — fel spiedde ze van de een naar de ander.

— Miep, de vingers.... doorbuigen.... been hoog

buig buig Ho!

De meisjes stonden, Sonja legde uit, wat er ontbrak. Jenny moest wel tienmaal h'r been in de goede stand brengen.

— Zoo! De muziek gaf weer de maat.

— Zoo.... ja.... ja.... klonk het aanmoedigend. —

Miep losser.... vlug vlug.... losser.... zoo....

zoo.... Jen.... veeren.... nog.... veeren.... zoo.... zoo.... ja....

Sonja's oogen gloeiden en er was drift in de hand, die de snaren roerde. Dat was iets nieuws, ze had 't pas afgezien. Ha, als Jenny op de planken kwam ... al gauw misschien . ,. zou men moeten getuigen, dat ze op de hoogte was van 't vak, dat ze niet kwam als een krukkebeen. Ze wist, dat Nesselmans, de balletmeester, niet malsch was, maar over Jenny zou hij tevreden moeten zijn. Taktgevoel — elegance — lenigheid — wat ze presteerde, was af. Kon men meer verlangen?

(Wordt vervolgd.)

Sluiten