Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

Nog volgde een korte maar inspannende dans, toen vond Sonja 't genoeg. Een paar felle schrappen over de snaren kondigden dit aan.

Jenny liet zich in een groote stoel neerploffen, pufte van belang. Miep leunde aan de wand, het hoofd rood van inspanning, maar met schitterende oogen.

— Ging 't goed? vroeg ze met nauw hoorbare stem. Sonja knikte. — 't Zal me eens benieuwen, hoe lang jij 't

nog bij je hoedjes uithoudt.

— Och, zuchtte Miep, als 't aan mij lag

— 'k Weet 't wel, zei Sonja. — En als je vader wist, dat ik je leerde dansen....

— Dan sloeg hij Miep de beenen stuk ... en jij, Sonja ... nou, jij zou er ook van lusten, lachte Jenny.

Miep lachte mee. — Zoo erg zou 't nu wel niet wezen, maar veel plezier zou 'k er niet van beleven.

— Wil 'k nog es met je vader praten? stelde Sonja voor. — Nee, niet expres, maar zoo 't gesprek er naar leiden. We kunnen 't samen nog al vinden.

— Och, 't geeft niet, wanhoopte Miep. — Hij wil het toch niet nooit.

— Nou, nou.

Heftig schudde Miep het hoofd.

— Als ik er maar eerst ben, kom jij ook wel, troostte Jenny. — Maar willen we ons eerst niet eens verfrisschen? Allo, Miep, je bent zoo traag. Met een roffelt je op de naakte schouders dreef ze h'r vriendin voor zich uit naar de keuken.

Aanstonds straalde een kraan met kracht, plasten de meisjes de klamheid van de leden. Hun lachen en jolen klonk tot Sonja door.

— 't Is de onbezorgde jeugd, lachte die zachtjes voor zich uit. — Laat ze jolen, laat ze jong zijn, straks komt het harde leven en is er voor zooveel geen tijd. Ze vulde de kopjes nog eens, legde een koekje bij.

Een luide juichkreet van Jenny. Zeker speelde ze Miep een poets. Maar die zou 't niet op zich laten zitten.

Daar stoof Jenny de gang al op, bonsde tegen de deuren.

— Nee ... Miep ... zeg ... Schier smoorde ze in de lach.

Sluiten