Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— Als u goed zoekt, vindt u zeker nog een plaatsje, meneer Neteling, meende ze en boog zich naar hem over. Stiekempjes onder tafel trok ze haar "Bloes wat af.

't Oude heertje glunderde. — Misschien.... misschien .. . De tweede helft van November gaat dat?

— Kit knikte.

— En 't geld?

— Vijftien, dunkt me.

— Pf.... vijftien? Dat is zoo iets.

— Ben 'k 't niet waard, koketteerde ze.

— Dat zeg ik niet, maar 'k ben vooreerst voorzien. Ik kan je als extraatje nog tusschen schuiven. — Nee, vijftien, dat gaat niet.

— Wat denkt u dan?

— De helft.

Kit keek hem met een lachje aan. — Veel is 't niet en 'k heb nu mooie, nieuwe nummers. Ze opende haar taschje, nam er een foto uit, juist een van die ze in een baloorige bui liet maken. Zoo trad ze nooit op en zoo wilde ze 't ook niet....

Nu hield Neteling het kaartje in handen, betuurde 't met wellustelingenblik. Ze wilde 't hem wegrukken ... maar .. .

— Hm, grinnikte 't ventje — hm. Mooi nummer lijkt het.

— 't Is 't, bevestigde Kit.

Hij reikte 't portret terug, wist genoeg. Boven zijn bod hoefde hij niet te gaan.

— Vijf rijksdaalders, stelde Kit voor.

Neteling schudde traagjes het hoofd, frommelde zijn boekje dicht en liet het verdwijnen in de afgrond-diepe zak.

— Vooruit dan maar, besloot Kit, verlangend naar een end.

Spoedig was nu 't contract geteekend. 't Oude ventje stond op. — De artisten zitten bij mij in de zaal....

— Nee, 'k ben niet preutsch, kwam Kit kortaf.

— Zoo, dan is 't goed, zei Neteling. — En voor ik het vergeet, Danser is mijn agent.

Kit walgde. Bah, wat deed ze! Ze frommelde het papier tusschen de vingers. Een contract had ze — maar hoe! Nog

Sluiten