Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— t Is 't harde leven — 't leven van een artist. Jij zal 't ook wel gauw ondervinden, Jen.

— Ik weet nog niet, of ik zal kunnen gaan.

— Je moest eens tegen Sonja zeggen er met Nesselmans over te spreken. Er wordt een nieuw spektakel voorbereid tegen September — half September. Ik weet niet of hij luitjes noodig heeft — maar — als je 't eerst komt —

Jenny knikte dankbaar.

Miep hoorde toe en knoopte alles goed in haar oor. Sonja zou wel heel gauw gaan en als Jenny werd aangenomen, dan — zou zij ook probeeren geplaatst te worden — dan zou zij doordrijven — 't kostte dan, wat 't wilde.

Henk bracht de meisjes aan de hoek van de Overtoom en keerde toen haastig terug, 't Was al laat geworden, 't moest nu alles heel gauw gaan — en dat zou 't ook. 't Wandelingetje deed hem goed, meende hij. En dan met twee aardige, jonge meisjes! Miep — nu, dat was z'n zuster, maar ze kon toch meetellen. Hij hield veel van haar. En Jenny — hartelijk, eenvoudig kind — ander genre dan haar zuster Cato, toch ook een flinke, aardige meid. Maar Jenny....

— Jammer, jammer, verzuchtte hij — met zulk weer te moeten spelen. D'r komt geen volk in de zaal — waarom dan? Liever maakte hij met de meisjes een uitvluchtje naar buiten — of met Jenny alleen. Allo! 't mocht niet wezen — en dus.... Hij floot een paar maten uit een marsch en stapte door.

't Was zwoel in de zaal en in de nauwe kuil van het orkest was het drukkend. Henk kreeg het benauwd genoeg, maar ook de anderen puften. Meines, de bassist met zijn kaasbolletje, scheen telkens te bedauwen en de fluiteman dronk 't eene glas limonade na het andere. Allen beproefde de warmte, alleen Nora Kamp, een violiste, schriel, tenger heksje, scheen er ongevoelig voor. De cellist keek in de zaal, vond, dat ze zich vergeefs martelden, d'r was nog minder volk dan anders. Gekken ook, nu

Sluiten