Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

RESTANTJES

Een paar dagen later brengen ze zoo'n uitgedroogde bij me binne. — 'k Ben dominee, zee die terwijl ie ging zitten, vlak bij de deur. 'k Zeg, ja da zie ik en dan begon die ook al met z'n eigen te klessen over zonde en zoo. Eindelijk vroeg ie, waarom of ik hem zoo strak zat an te stare. Om niet onbeleefd te wezen, zei ik: Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers, 'k Mos me voorover buige om niet te lache en toen ik opkeek was tie weg.

Amper zal ik veertig zakkies geplakt hebbe, of daar late ze alweer een ander bij me in. Juist was 'k van plan om op me deur te zetten dat ik tusschen zoo en zoo laat niet ontving. — „Ik ben aangewezen om je te verdedigen," zee die. 'k Denk, jou mot ik te vrind houwen en 'k presenteer hem een stoel. Alles most ie haarfijn wete en op 't laatst zeit ie opeens: „Dus je hep je ouwe jas in die winkel achtergelate?" — Ja, zeg ik, maar as ik nou had kenne wete, dat jij die had wille hebbe. ...

„Weet je wat, zeit ie toen, ik help je uit de bak, maar dan moet je je aanstons voor 't gerecht niet verspreke." — Nee, zeg ik, van zelf niet, met jou kan 'k prate! — „Nou," zee die weer, „jij heb die jas niet wille stele, want je hep die andere daar gelate, da's ruilen,.... begrepe?"....

— Ja, zeg ik, maar 't was zoo'n oud kreng jö.... „Och," zee die gozer, „das beroerd, maar wacht is, je hep je portefullie toch niet in die ouwe jas laten zitten?". ... — Nou da je 't zegt meneer, nou schiet het me opeens te binne, kwam ik weer.... Toen ie wegging zee die nog: „Je mot 'r altijd maar an denke hoe het purcies gegaan is, dan verspreek je je niet." ,

'k Zit nog in de doos, de zaak komt morgen voor, 'k hep de tijd om na te denke, zooas die dominee zee en 'k herhaal bij ieder zakkie wat 'k plak:

M'n jas hep ik enkel maar gerole

En me portefullie hebben zij gestole....

Zoo is 't purcies gegaan, Edelachtbare!

Sluiten