Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK VAN HET TOONEEL

vader hunkert naar intimiteit met zijn zoon, dïe niet langer enkel maar zijn zoon, maar zijn vriend moet worden (in dit geval komt er nog bij dat de vader weduwnaar is); hij snakt er naar, alles van het intieme leven van zijn zoon te kennen, dat hem geheel ontgaat. De zoon, van zijn kant, hunkert naar de liefde, de vertrouwelijke vriendschap van zijn vader, wil hem het hartsgeheim vertellen van zijn liefde voor een meisje, maar een noodlottige «gêne» weerhoudt hem er van, hij denkt dat zijn vader het te druk heeft en geen tijd voor hem zal hebben. Ziehier een toestand, die in honderden gevallen voorkomt en waarvan honderden vaders en zoons de tragiek ondervinden. Het is hierdoor, dat »Groote Jongens« zulk een diepen indruk heeft gemaakt en er vaders in de zaal geweest zijn, die er stil bij hebben zitten huilen. Het is een waar juweel van een éénacter, en het is zonde en jammer dat het na een week weer van het tooneel is moeten verdwijnen, omdat het grootere stuk in twee acten, dat er na kwam, »Le Voile Déchiré«, De Gescheurde Sluier, geen succes behaalde. Een dergelijk stuk moet in alle rollen zóó volmaakt goed bezet zijn, dat men er het onwaarschijnlijke, op onderwetsch theatereffect berekende lange slot van vergeet door het sterke spel. Zelfs Tilly Lus heeft het niet kunnen redden. Het is nu maar te hopen, dat Cor Ruys een ander, niet te lang stuk moge vinden, dat hij op één avond met Géraldy's »Groote Jongens« vooraf — of na — kan opvoeren, want anders zou een juweel van zijn repertoire verdwijnen, waarmede hij slechts eer kan behalen. Problemen van de jongelingschap — »Young Woodley« was er, op een ander gebied, ook een — kunnen niet beter worden opgelost dan door het zich levend zien afspelen op het tooneel. Om er nog niet eens van te spreken, dat in deze ernstige vaderrol het talent van Cor Ruys zich van de diepste zijde doet kennen.

Sluiten