Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TOON E E L-OV ER'Z] CHT.

in zijn duistere ziel getroffen, dat hij zijn kameraad belet, het kind te vermoorden en het einde is, dat zij beiden, zwaar in hun ziel getroffen, de hut verlaten, het meisje nog steeds in den waan latend, dat zij Apostelen waren.

Dit vrome spel, in een mooi, sober décor van Veterman, werd in de juiste sfeer zeer schoon gespeeld door van der Linden en Palmers als de twee boeven, maar vooral door Rie Gilhuys, die heel de argelooze onschuld en de zuivere devotie van het eenvoudige meisje om zich heen wist te doen trillen.

Een soort evenement — maar een negatief — was de vorige week de opvoering, door de Leidsche Studentenvereniging „D.E.T.I.L." van een met veel ophef aangekondigd drama van J. Ubink, „De Man voor den Spiegel". (Het stuk was o. a. door het Rott. Hofstadtooneel geweigerd). Na de ietwat snorkende en aanmatigende circulaires en ingezonden stukken van den Bond van Ned. Tooneelschrijvers, waar de heer Ubink bestuurslid van is, en na een niet minder snorkende circulaire speciaal over dit stuk, waarin o. a. gezegd was, dat het alléén kon worden begrepen door intellectueelen, die in staat zijn, groote geestelijke stroomingen te begrijpen, was de verwachting begrijpelijkerwijze hoog gespannen. Zelfs de Burgemeester der Residentie en de Wethouder van Onderwijs waren er voor opgekomen. Wat bleek echter? Dat het zoo gewichtig aangekondigde drama niets was dan een dillettantistisch gehaspel met slecht verteerde theosophische en anthroposofische leerstellingen, dat er maar bitter weinig handeling in was, en dat de hoog verheven hoofdpersoon er van, die den heros der oudste wetenschap moest voorstellen, een genie, dat met behulp van bolle spiegels de vierde dimensie aan 't ontdekken heette te zijn, een vrij malle, over 't paard getilde pauvre Sire was, die zich geducht aanstelde, en het niet verder bracht dan het flink afzoenen van een zich aanbiedend, hem adoreerend meisje. Men kan niet zeggen, dat de Bond van Ned. Tooneelschrijvers er véél eer mede behaalt, als er eens wèl een stuk van haar leden wordt opgevoerd!

Het Ver. Tooneel van Verkade en Verbeek kwam de laatste maand voor den dag met „De Dictator" van Jules Romains. De Dictator in dit stuk is een soort Mussolini, (daar het van 1905 dateert kan er hier geen sprake zijn van inspiratie door Mussolini), oorspronkelijk een afgevaardigde der ultra-radicale socialistische partij, die, na een door hem veroorzaakte crisis, een ministerschap aanvaardt, tegen den raad van zijn besten vriend en partijgenoot in en die, eenmaal minister, en zelfs premier, door de sensatie van machthebben overweldigd wordt, zoodat hij zich tenslotte, het parlement terzijde stellend, tot

Sluiten