Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPEL.

bemerkt had en begrepen. Aleen zei hij, toen hij na 't eten

op het punt stond nog even uit te gaan, zich onverwacht

naar haar toekeerend:

Het is wel eens goed om een beetje egoïst te zijn, Janne.

Ook voor anderen."

Zijn blik wachtte zelfs niet op den hare. Maar een schijn van glimlach waarde om zijn scherpen mond. En

alleen gebleven waar zij stond, voelde zij een warmte in zich, een verwarring om zijn woorden, die zij wèl begreep en om dien wonderlijken zachten klank dien zij nog nooit

in zijn stem gehoord had.

De eerstkomende dagen drongen haar vaak genoeg de waarheid van Jules' woorden op. Maar met 'n zuchtje, meer van spot dan van beklag, met zichzelf, zegde zij zich, dat voor haar die kostelijke waarheid toch maar onbenut bleef, omdat het nooit haar rustige zekerheid, maar altijd Erna's onberekenbare luim was, die den toestand beheerschte. Och gunst, en ze wist toch best, dat 't andersom moest zijn! Maar ze kón nou eenmaal niet hard tegen hard.. .. Als er een kribbig was en kort-aangebonden, wat sprak er dan meer vanzelf dan dat j e probeerde met zachtheid.... en vriendelijkheid. .. . En altijd je goed humeur bewaren.... of tenminste doen alsof....

„Ben jij toch ooit uit je humeur, Jan?"

Erna vroeg 't zoo plompverloren en onverwacht, dat Janne er blozend van opschrok.

„O hemel ja!" zei ze dan met een haastige beslistheid, als moest zij zich tegen een kleineerende verdachtmaking verdedigen. „Dikwijls genoeg!"

„Maar 'k merk er toch nooit wat van!"

„Dat laat ik ook nooit merken...."

„Wat 'n zelfbeheersching!" Erna's wenkbrauwen boogden hóóg op boven de flikkeringen van haar blauwe oogen.

„Dat zijn van die kleine genoegens, die ik voor mezelf hou, zie je," zei Janne met haar zachte lachje, en haar oogen waren warm en donker van lach-tinteling.

Sluiten