Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

740

DE GEHEIMZINNIGE VERLOOFDE.

heimzinnig had gedaan, kwam zij in het vertrouwde schijnsel van de groote schemerlamp achter de sofa in het hoekje van de kamer, dicht naast haar moeder zitten. En nadat ze oppervlakkig over een paar onnoozele dingen uit de Haagsche uitgaande wereld had gesproken, zei ze opeens:

— Mama, morgenmiddag komt een jonge man met u over mij spreken....

Mevrouw de weduwe Wester was niet verbaasd of geschrokken. Ach, sedert die eene hevige emotie in haar leven, was er niets meer in de wereld geweest, wat haar ontstellen kon. Daarom vroeg ze waardig en bedaard:

— Ken ik dat jongmensen? Was hij al eerder hier of heb ik hem elders al eens ontmoet?

— Neen, mama, antwoordde Nelly nu op lief vertrouwe1 ijken toon, dat is het juist. Al m'n vrienden en vriendinnen zullen ervan opkijken, 't Is echt romantisch! Ze kennen hem geen van allen, u ook niet! Hij woont in een landhuisje op Wassenaar. Hij heet Leo Lestori, of eigenlijk heel officieel: Leo Lestori junior. Met dat junior plaag ik hem altijd zoo lekker....

Op dat oogenblik werd het stikdonker in de kamer. Mevrouw de weduwe Wester, door een hevige kramp in het hart ten prooi aan een zware benauwdheid, had in behoefte iets vast te grijpen, met de hand het koord van de schemerlamp uit het contact gerukt. Dit was een zeer welwillend toeval, want toen haar dochter Nelly, zoekend en tastend, weer eindelijk licht had gemaakt, had mevrouw de weduwe Wester zich weer zoo goed en zoo kwaad als 't ging, hersteld. Ze herhaalde toonloos den naam.

— Leeft z'n vader nog, vroeg ze eindelijk na een pijnlijke stilte.

— Neen, mama, die is allang dood en de arme jongen heeft z'n moeder verloren, toen hij nauwelijks vier jaar was. Dat gemis van een moeder heeft hij altijd vreeselijk gevoeld en hij is nu zoo gelukkig en dankbaar, dat hij in u, nu ja, u begrijpt me wel, een moeder vinden zal

— Een schoonmoeder, lachte ze schamper.

Toen vroeg mevrouw de weduwe Wester haar dochter

Sluiten