Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

752

BOTANICUS PRO PORMA.

„De pers" was min of meer zenuwachtig, want, dacht hij, nu komt 't er op aan.

Schot begreep aanvankelijk niet waar „de pers" met zijn verhaal heen koerste.

„Ja, man, 't is moeilijk hoor zoo'n verhaal te volgen als men zoo'n avondje achter den rug heeft, zooals ik thans, maar 't is jouw schuld hoor en wanneer je dan nog hoort spreken over kinderjaren, 't is al zoo lang geleden," — raaskalde Schot.

„De pers" hield zich goed en gaf voor 'n tweede maal denzelfden uitleg, maar nu niet meer zoo gedetailleerd.

„Dus als ik 't goed begrijp," — viel Schot in de rede — „dan heb jij 'n vriend en die kerel heet v. Poppel. ..."

„Mis, Stoppel," — verbeterde „de pers".

„Nu goed dan, Stoppel. Wat 'n rare naam. En die Stoppel is gepensionneerd; hij was referendaris, 'n mooi baantje tusschen twee haakjes; die Stoppel is jouw vriend, komt binnenkort hier wonen en nu zou jij graag hebben, dat ik hem 'n beetje met de plaatselijke toestanden op de hoogte bracht. Is 't zoover juist?"

„Prachtig, prachtig," — riep „de pers" voldaan.

„Welnu dan, zéér zeker zal ik dat doen, immers les amis de mes amis sont mes amis, is 't niet zoo? Ik zal hem de stad van binnen en buiten laten zien, reken maar van yes en dan sjouw ik hem mee naar huis; hij kan 's middags blijven rijsttafelen, zelfs kan hij 'n uiltje knappen en dan breng ik hem mee naar de soos. Neen hoor „pers", laat dat alles maar aan mij over, 't komt best terecht, 't is in orde, in orde."

„De pers" jubelde innerlijk van vreugde. We gaan den goeden weg uit — dacht hij.

Meer ernst was er voor dien avond niet meer noodig. Beide heeren wandelden op naar de soos; 't werd een latertj e!

Tegelijkertijd dat Karei Stoppel zijn ontslag had ingediend, had hij verlof aangevraagd en dit was hem zonder eenig bezwaar toegestaan. Ook alweer 'n bewijs dat ze hem konden missen; 't was hem duidelijk. Hij was voor niemand

Sluiten