Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OUDE DORPSFIGUREN.

nemen, dan kon ik tenminste nog even wat nakijken. Doch veel hielp het me niet meer, want gezegden van „Maar Krelis, maar Krelis dan toch!" soms wanhopig uitgeroepen in het holle lokaal, waarin alles toch al zoo iets geheimzinnigs had, waren niet zeldzaam, En andere malen, wanneer ik weer heelemaal niets had uitgevoerd, moest ik kalm er mede genoegen nemen om me voor „Uilskuiken" te laten uitschelden. Maar meester kon er toch kalmpjes zijn lange pijp bij bezuigen en dat maakte bij hem veel goed.

In die twee jaar, die ik bij hem heb doorgebracht, heeft meestal het zonnetje geschenen en er zijn maar enkele dagen geweest, die hierop een uitzondering maakten. Soms leek het wel, of die narigheid zich in een donkeren hoek opstapelde, om dan plotseling op een naren regendag te voorschijn te schieten, 's Morgens bij het koffiehalen begon de ellende al. Het meisje bleef langer weg dan gewoonlijk en meester onrustig, likte aan zijn lippen. .. . Dan eindelijk kwam het kind — het haar nattig van den regen — terug geschuchterd, maar zonder kopje en dan behoefde ze niks meer te zeggen, want meester begreep aan haar tragische houding al lang, dat zijn kopje kapot was.

„Uilskuiken!" grauwde ie dan en hiermede was haar vonnis geveld, dat beteekende haar ontslag voor weken, misschien voor altijd. Meester rookte uit baloorigheid één pijp meer dan anders en lette nauwkeurig op, of 'r geen ongerechtigheden in de klas plaats hadden. En die waren nooit afwezig, bijgevolg werden zuurballetjes en andere zaligheden boosaardig in beslag genomen, wat huilende kinderen deed ontstaan, die zich óók niet gemakkelijk over het verlies van materieele schade heen konden zetten....

En net als meesters gedachten zich weer bij wat anders dan kopjes-scherven bepaalden, moest een ongeluksjongen de onvergeeflijke stommiteit hebben den langen Gouwenaar van den lezenaar te stooten. Dan was het, of meester al die narigheid opeens niet te boven zou komen, zoo groen stonden zijn oogen en hij kon dan niets anders uitbrengen dan: Hè!... Hè!. .. Hè!. .. vele malen achter elkaar....

Sluiten