Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BOTANICUS PRO FORMA.

,,de pers" voort, terwijl hij intusschen ook notitie nam van het gesprek dat Karei met zijn dochter voerde.

Rosalie kreeg het nu werkelijk te kwaad, want ook op die vraag kon ze niet antwoorden. Met 'n schaamteblos antwoordde zij, dat ze het niet wist.

„Welnu, ik zal 't u vertellen. Volgens 'n volkssage liepen eens een bruid en bruidegom langs den oever van de Donau en ontdekten daar 'n bloem, die aan den stroom groeide. Die bloem stond zoo dicht aan den kant, dat ze gevaar liep meegesleept te worden. De bruidegom plukte haar af, maar verloor zijn evenwicht en viel in 't water. Hij had nog juist gelegenheid om die bloem aan zijn bruidje te geven en met de woorden „vergeet-mij-niet" verdween hij in de diepte en verdronk.

Rosalie had met aandacht geluisterd, maar was geheel uit het veld geslagen. Tegen zooveel kennis kon ze niet op.

Pa Schot moest hier natuurlijk weer wat op zeggen;

„Zeg, Stoppel, vertel me eens, waar is toen die bruid gebleven? Wat 'n geluk dat die kerel verdronken is; 'n vent die zich in zijn bruidsdagen met zoo'n onzin ophoudt, is toch geen goeie vrouw waard. Nu jij „pers"!

Die mop sloeg in en er volgde onder de heeren een daverend gelach. Rosalie vond die opmerking gemeen en keek eerst ernstig, maar toen ze merkte dat Stoppel blijkbaar ook schik had in die malle opmerkingen van haar vader, lachte ze mee.

Tegen het middernachtelijk uur vertrokken de beide gasten. Schot bracht Karei eerst nog op de hoogte met het programma, hij zou 't van dag op dag opgeven, dan bleef 't een verrassing. Voor Vrijdag luidde het: 10 uur vertrek van huis, — wandeltocht Markt, Brugstraat langs de Soos naar Café de Kroon, namiddag rijsttafel, dutje, half vier Soos.

Rosalie was ten einde raad. Wat verschrikkelijk, dat Stoppel al tweemaal had moeten merken, dat er aan haar kennis nog heel wat mankeerde en ze barstte in huilen uit. Dit had pa Schot nog nooit meegemaakt. Al spoedig wist hij, wat er aan scheelde.

Sluiten