Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET HONDJE

Zij lag roerloos omhoog te staren. Uit het ledikant naast het hare klonk een regelmatig, zacht gesnork. Gerard was een rustig, droomloos slaper, die, als hij in bed stapte, al de zorgen van den dag aan kant zette, als een kind insliep en niet ontwaakte, vóór hij den volgenden morgen werd wakker geschud. Hij had dan ook nimmer opgemerkt, dat zij aanvallen van slapeloosheid kende en zij had zich daarover ook nimmer bij hem beklaagd.

Haar gedachten waren niet vroolijk.

Zij zag haar leven zoo leeg en doelloos. Zij geraakte opnieuw in verzet tegen het lot, dat haar geen kinderen had gegund.

Gerard had haar zoo weinig noodig: hij was zoo sterk, zoo kalm, zoo met zichzelf in het reine.

Hij had in haar alleen de zorgzame, gezellige, decorum gevende huisvrouw noodig. En hij vond, dat met de daardoor op haar rustende plichten en plichtjes een vrouweleven voldoende werd gevuld.

Van het leeg-zijn, van het hongeren van haar ziel had hij geen vermoeden, evenmin, als hij begrijpen kon, hoe ontelbare malen zij haar meeningen voor de zijne prijsgaf, hoe dikwijls zij hem in stilte een offer bracht.

Haar aanvankelijk trachten, haar eigen persoonlijkheid tegenover de zijne te handhaven, had hij beschouwd als kuurtjes, als de grillen, die soms in een vrouwehoofdje geboren worden, die men moet tegengaan, maar die men in een mooi, elegant, lief, jong vrouwtje toch eigenlijk wel aardig vindt.

En ze daarom tot op zekere hoogte tolereert!

„Vreemd toch," mijmerde zij, „dat ik ondanks alles van hem blijf houden! Wel niet zooals vroeger, maar ik zou hem niet kunnen missen! Mijn leven zou mij niets meer waard zijn zonder het kleine beetje liefde, dat hij te geven heeft!"

Zij soesde voort over de liefde, die haar weg neemt zonder eenige verklaring van het „hoe" en „waarom" te gedoogen, die het hart binnensluipt als een dief in den nacht. Liefde redeneert niet, dat wist zij. Liefde geeft er geen uitleg van, waarom zij beter, waardiger, verdienste-

Sluiten