Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

STAKKERDS

niet bewust, want domineerend in hem was een gevoel van grievende verongelijking, waarin hij verontschuldiging zocht voor zijn ruw optreden tegenover Louise.

Doch meer en meer verloor die verontschuldiging aan kracht, kreeg spijt over dat optreden de overhand, en den tweeden dag al na de ruzie ontstond het verlangen om het weer goed te maken met z'n dochter. Dat vond Swindel vreemd van zich zelf, maar hij vergat, dat hij nimmer voor zulk een conflict had gestaan.

Swindel sprak niet over zijn verlangen. Hij wilde vrij blijven in zijn besluit.

Z'n vrouw ging weer haar ouden gang, vroeg niet, onderzocht niet, doch was alleen wat stiller, omdat ook zij leed onder wat gebeurd was. Maar zij durfde dat niet uiten, bang dat hij er een partij-kiezen tegen hem in zou zien. Het kwam niet in haar op, dat hij den eersten stap tot toenadering zou doen.

Het berouw groeide bij Swindel intusschen in die mate, dat hij zich niet meer afvroeg öf hij er een eind aan zou maken, maar hoè hij het zou doen. En het duurde nog eenige dagen vóór hij tot een besluit was gekomen.

Toen, op een middag tegen drie uur, ging hij naar de woning van z'n dochter. Hij zou naar haar toegaan, haar de hand geven, zeggen dat ie 't niet zoo gemeend had, dat ze 't maar moest vergeten. Het maakte hem nu al week, en de gedachte, dat het alles weer goed zou zijn, schonk een aandoening van geluk als hij zelden had ondervonden.

Onderweg kocht hij een zakje bonbons, een keurig zakje met een zijden koordje dichtgetrokken. Dat schonk moed.

Wat nerveus belde hij aan. 't Duurde lang voor er werd open gedaan. Intusschen bekeek hij de woning, de straat, en het streelde hem wel even, dat z'n dochter zóó woonde. Toen verscheen een dienstbode.

„Mevrouw thuis, meisje? Ik ben mevrouw d'r vader."

Swindel vond, dat ze hem wat verwonderd opnam.

„O!.... Nee, meneer, mevrouw is effe hiernaast, maar mevrouw zal wel gauw terugkomme. Wil u soms bove komme, dan zal ik mevrouw gaan waarschouwe?"

Sluiten