Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

wilde nu eenmaal wat anders en de artisten gaven er te licht gevolg aan. Ze oogstten graag succes — begrijpelijk. Dwaas, die hij was, zich om een of ander nog te bekommeren. Dwaas, dubbele dwaas! Om hem kon de boel verzinken. Wilde men geen goed werk, dan maar slecht — hem kon het om 't even zijn.

Gerard zocht zijn liedjes, las er even in, liet dan de hand zinken, 't Was niks — niks — banaal, flauw — op 't kantje af. Hij maakte een beweging ze te verscheuren. Dan bedacht hij zich en ze behandelend als waardevolle papieren, borg hij ze weer in zijn zak. Waardevolle papieren! Maar wie kocht er? Wie? Daar zat hij nu als een rijkaard met een incourante schat. Hij legde de arm op de rugleuning van zijn zitplaats en lachte stilletjes voor zich uit.

Tusschen twee boomkruinen door ging de zon hem besteken. Gerard schoof wat terug, maar ras had de straler hem ook daar bereikt. Nog wat terug. Toen stond hij op, keek besluiteloos rond, welke weg hij nu zoü gaan, verder het park in of naar de stad. Naar de stad, besloot hij — geld moest er zijn. Hij verdeed zijn tijd. Wie weet, wat mazzel hij kon doen.

Met kleine pasjes ging hij langs de paden, het hoofd ietwat gedoken tegen 't felle licht van de zon. Perken geraniums gloeiden naast hem op en ginder bloeiden voluit de rozen. Hij lette er niet op, zeulde traagjes voort, als een, die moet. Bij 't groote hek weifelde hij weer even, ging dan de Stadhouderskade af, de schaduw zoekend van de huizen.

— Hé Gerard, loop je daar te droomen?

Hij schrok even op en stond voor Greet Verschoor.

— Heeft de warmte je te pakken? lachte ze.

Hij vond een lachje. Werkelijk, hij sufte — natuurlijk door het warme weer.

— 'k Ga ook die kant uit. Kom, loop mee, noodigde ze — als je tenminste wat gezellig bent.

Maar veel werd er van Gerards gezelligheid niet gevraagd. Greet zat vol van het feit, dat Annie Korver met September aan de revue zou komen. Draaide die er even

Sluiten