Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

Bewonderend keek Fransje naar het katje, dat zoo precies wist, op welk uur van den dag Tante Sofie de maaltijden gebruikte. „Heusch?" vroeg ze, nog weifelend.

„Ja. Als je de achterdeur open zet, komt ze."

Tante had twee deuren, een voordeur en een achterdeur. De voordeur werd zeker niet gebruikt. Vollek, riepen ze dan aan de achterdeur. Het was tweemaal gebeurd in die paar uren dat ze nu hier was, een keer door den melkboer en toen door den postbode....

Fransje lichtte de klink op. Zoo grappig was deze deur; zij bestond uit twee helften. En nu was alleen maar het bovenste deel open, ze had het zeker niet goed gedaan....

Maar de kleine zwarte poes vond dit geen bezwaar. Wip, daar zat ze al op het matje naast Fransje's voeten. Het kleine meisje hapte naar lucht, O!...., steunde ze. Wat kon zoo'n beest goed springen! En hoe wist-ie, dat ze de deur voor 'em had open gedaan? Ze had niet eens geroepen. ...

Het katje streek met zijn kop langs haar beenen. Zijn voorpootjes zette het op haar eenen schoen; het keek omhoog, als wilde het gestreeld worden. Fransje zag, dat het enkele witte haartjes in zijn halsje had. Ze aaide de glanzende huid, rrr... . klonk het. Nu spon het zeker. Hoe lief was het.... Waarom had Moeke ook niet zoo'n klein poesje?... .

„Fransje?. ..."

„Ja Tante?" Verschrikt trok het kind de hand terug. „Tante roept," zei ze, als sprak ze tegen een kameraadje. Zou ze te lang zijn weggebleven? Zou ze een standje krijgen?

Maar gelukkig was er niets van boosheid op Tante Sofie's gelaat te bespeuren. „Hier," zei ze, Fransje een halve boterham gevend, „die mag je klein maken en dan moet er een beetje melk op. Daar is het etensbakje. Maar je moet niet morsen."

„Nee, Tante." Half verbaasd zag Fransje haar aan. Zooveel had Tante nog nooit achter elkaar gezegd. Ze is het spreken ontwend, zei Moeke....

Sluiten