Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TRISTAN EN ISEULT

van zijn jeugd en zoo is hij er toe gekomen een boodschap naar zijn vroegere geliefde te zenden. Maar nooit heeft hij, in tegenstelling met de vele geheime ontmoetingen in de middeleeuwsche verhalen, zijn koningin weergezien. In tegenspraak met de legende, en ondanks den minnedrank, stelt Arnold Tristan's gevoelens voor de beide Iseults op één lijn:

»There were two Iseults who did sway, Each her hour of Tristram's day.«

Een verandering ten goede, welke Arnold aanbracht en waarin Richard Wagner hem eenige jaren later volgde, was de laatste ontmoeting, welke hij tusschen de geliefden laat plaats vinden. Niet zooals in de oude teksten sterft Tristan vóór Iseult's komst, maar hij ziet haar weer en zij spreken over lang-vervlogen tijden. Het is te begrijpen, dat het aanbrengen van zulk een passage nieuwe dramatische mogelijkheden schept. Des te meer is het te betreuren, dat Arnold, in tegenstelling met Wagner, deze innovatie zoo weinig wist te benutten. Vooreerst geeft het een schok aan de gevoelens de legendarische goudlokkige «Iseult the Blonde« veranderd te zien in een ravenzwarte koningin. Dan heeft Arnold's »disenchanted romanticism«, zooals professor Elton het terecht noemt, hem parten gespeeld, wanneer hij de schoone trotsche Iseult van zich zelf laat zeggen, dat zij »old« is en »past desire«. Logisch en als realiteit is hiertegen niets in te brengen, want Iseult's jeugd ligt ver achter haar. Doch men voelt, dat het tegen den geest dezer romantische sagenstof indruischt de twee eeuwig-geliefden oud te noemen. Ik wil hier niet verder ingaan op den inhoud van het laatste gesprek tusschen Tristan en Iseult, dat ondanks den woordenvloed arm aan gevoelsuitdrukking is en niet ontroert. Het treft onaangenaam Iseult zich te hooren noemen »a former rival« van de jonge Iseult. Zij zegt over Tristan's vrouw:

»She will cry: 'Is this the foe I dreaded?

This his idol? this that royal bride?

Ah, an hour of health would purge his eyesight.«

Het laatste gedeelte van het gedicht, dat het eenzame

Sluiten