Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NIEUWE HORIZONNEN

door MANETTE

Ze dansten.

Een onaf gebróken stoet van syncopen joeg de zaal door, bedwelmd onderwierp zich het lichaam. In fascineerend lijnenspel gleden en keerden de paren door den telkens wisselenden lichtschijn.

Ze dansten.

Tot aan zijn voorhoofd wuifde 'r korte springende haar. Dan, bij een wending in den dans, ontmoetten hun oogen elkaar onverwacht in een snelle, rechtstreeksche peiling.

— Dat je zoo veranderd bent, Erna....

't Banale «vóór- of nadeel?» hield ze terug. Ze wendde in 't minst niet den blik van hem af, maar glimlachte wetend in de zijne.

— Zes jaar ook — en bovenal de sprong 19 tot 25!

— Zes jaar, Erna en van kind tot....

— O, het leven, zei ze, — het héérlijke leven.... Geboeid, verrast, vond hij geen antwoord. Weer ving hen

de ban der verre cadansen, het dwingende rhythme van den «band». Rood licht golfde over hun hoofden, dan groen.

Sluiten