Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAT NIET MEER KON

„Van Moeke hoeft het niet." zei Fransje.

Martha zweeg. Ze wachtte er zich wel voor, een oordeel uit te spreken. Tante Sofie moest voor zichzelf maar weten, hoe ze die zaak aanpakte.

Ook Fransje zweeg. Ze had van Tante Martha een verklaring verwacht. Nu deze uitbleef, keek ze teleurgesteld.

Klaartje en Gijs, moegespeeld, kwamen naar hen toeloopen. Op den dam trokken ze hun kousen en schoenen weer aan.

„Ik kan nu ook best weer meedoen," vond Fransje. Ze bekeek haar teen, die niet meer bloedde.

„Goed, dan gaan we nog even op het duin zitten," zei Martha.

De kinderen waren al weggerend. „Wie er 't eerste is," zei Gijs. Hij wou altijd van alles een wedstrijd maken. „Pas op de helm!" riep Martha hen achterna. „Wat is dat?" vroeg Fransje.

Martha legde haar uit, hoe de helm hier geplant was, om het verstuiven van het zand tegen te gaan. Dat deed het met zijn wortels, die heel lang waren en evenwijdig aan den grond liepen. En daarom was het streng verboden de helm uit te trekken. Gijs had het eens gedaan en bijna een bekeuring van den veldwachter gekregen.

De strook wei, die zich bevond tusschen de duinenrij en den slaperdijk, heette de »bank«, vertelde Martha verder. ,,'s Winters kun je hier prachtig schaatsenrijden, maar nu grazen er koeien, zie je wel?" Ze wees haar de putten, waar de beesten uit drinken konden.

„Waar zijn de kinders?" vroeg ze opeens verschrikt.

Fransje zag spiedend rond. „Daar," wees ze. Ze liet Martha's hand plotseling los en zette het op een loopen. „Er is een geitje," riep ze over haar schouder heen.

Natuurlijk, dacht Martha. Een geitje, daar moest Fransje bij wezen. Bleef zij vroeger ook niet bij alle geitjes stilstaan?

Ze zocht een gemakkelijk plaatsje op het duin, om te zitten. Zoo kon ze de kinderen goed zien. Je moest altijd

Sluiten