Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN UITVINDING

„Ik denk eerder," zei haar man, „dat papa weder een groote uitvinding heeft gedaan. Ik zal collega Nansen vragen mij te vervangen, dan ga ik zelf even naar hem toe."

„Ga met den auto," smeekte Grace, „en neem mij mee."

„Neen kindje, dat gaat niet, het zou je dood kunnen beteekenen," weerde haar man af.

Grace pruilde een beetje, maar zag toch dat Will gelijk had. Toen alles voor dokters afreis gereed was, vroeg ze: „Sein je me dadelijk hoe het met papa is?"

Des middags tegen drie uur kwam dokter William in St. Albans, waar de professor woonde, aan.

De professor scheen een weinig nerveus te zijn, overigens was hij gewoon.

„Dag papa," begroette zijn schoonzoon hem hartelijk, „ik wou er eens een middagje uit en dacht: ik ga even kijken hoe papa het maakt."

„Ach, mijn beste jongen, vertel me niets," bromde de professor, „ik heb toch gehoord hoe je met Grace overlegde."

„Wat zegt u!" riep Will heftig uit.

„Ja, wat wil je," antwoordde de professor. „Het klinkt alsof ik krankzinnig ben, hè, maar ik ben niet gek. Maar kom in de eetkamer, Anne Mabel behoeft niet te hooren wat ik zeg. Ze wordt dan nog wantrouwender tegenover mij dan ze reeds is. Ik heb daarom zelf aan jullie getelegrafeerd. — Mijn beste jongen, ik zal je alles vertellen, het is niet te gelooven wat mij overkomen is. Ik heb woordelijk verstaan hoe je met Grace aan het onderhandelen waart over je bezoek aan mij."

Dokter William zat verslagen zijn schoonvader aan te zien. „Ik begrijp u niet goed," bracht hij eindelijk uit.

„Welnu, luister dan," begon de professor. „Om twaalf uur, op jullie pendule, zat je met Grace in jullie eetkamer en jullie overlegden, hoe je de baby zou noemen. Juist stelde jij haar den naam »Ronalda« voor, toen het meisje mijn telegram binnen bracht. Mijn Grace, die lieveling, zeide dat ik altijd zonderling was geweest. Jij besloot onmiddelijk naar mij toe te gaan. Grace wilde dat je den auto nam en met haar en het kind samen naar mij toeging. Jij antwoordde

Sluiten