Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— Eten hoor, dreigde Sonja. — Anders! En nu kreeg het kind bonbons.

De stemmen botsten tegen mekaar in 't niet te ruime vertrek en de rook van sigaren en sigaretten bleef zwaar hangen, niettegenstaande men probeerde te spuien.

Bij het raam voerde het cabaret het hoogste woord. Daar werden engagementen besproken, afwezigen beroddeld en afgetakeld, grappen verteld, die nu en dan een hel gelach deden opgaan.

Het tooneel was rustiger. Babet en Nieweg voerden daar 't hoogste woord.

Wat in een hoek geschoven zaten Heinz, Coba, Jo en Bep. Ze spraken op zachte toon, als bevreesd dat door hun geluid het rumoer te zeer zou stijgen.

— Jij komt bij Stiemer in de pas, Gerard.

— Omdat hij mij aan een engagement je heeft geholpen? Och kom. Ze vroegen bepaald naar me.

— Is die gelegenheid in Leiden aardig?

— Nou.... 'k ben er geweest.... 't mag wel zoo zijn.

— Zeg, werkt Mela Liesting er niet?

— Kan zijn. Nou die kan wat! Moet je d'r hooren!

— En Bennie Sienet. Pf! Die is er ook.

— Wat zeg je van Dadelboompie oftewel Marco Bojar?

— Wat is er met die pisang?

— Nou, zijn vrouw is teruggekomen nu hij weer verdient en 't is weer in orde.

— Zou je nou! Geloof je....

— Prachtconstract heeft Lucie Danato van Rekelhof.... om te kwijlen.

— Die zangeres?

— Die huilebalk zeg maar. Je moet denken, die huilt voor een paar kleintjes mee.

— Hei.... hei! Wie huilt daar? vroeg Babet. — Je moet niet huilen, deunde ze.

— Gelijk heb je, Babet.

— O, dat heeft ze altijd, lachte Melia.

— En of! Balbet kraakte een koekje fijn en schudde de kruimels in de mond. — Nee Miep.... meid, ik niet meer.

Sluiten