Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VILLA MORGENROOD

— Stakkerd, klaagde die en streelde Jenny's haren. — Je hebt je zoo flink gehouden.

— 't Is geen werk zoo, knorde Jeanne Terwink. — Meid, je maakte een marsch. 'k Geloof niet, dat ik 't je nadeed.

— Ik vast niet, betuigde Mimi. — Als je 't maar niet moet bezuren.

Jenny glimlachte even. — 't Zal wel gaan, meende ze en begon zich te kleeden. Nog mocht haar kracht niet bezwijken. ... nog niet.... Anders zou Sonja toch moeten weten. Haar verjaardag was al beroerd genoeg. Meer hoefde er niet bij.

In bed neep ze de lippen vast opeen om 't niet uit te schreeuwen van de pijn, die in haar leden brandde. Sonja sliep gelukkig. Kon zij ook maar slapen, dan zou ze 't niet meer voelen. Voorzichtig verlegde ze zich, kreunde zachtjes in de kussens. — Ach, zoo was 't nog verschrikkelijker... zoo in het donker alleen met haar pijn. Ze kon niet opstaan.... geen licht maken.... In stilte moest ze lijden.... alleen .. . maar 't was om Sonja, die goeie Sonja niet meer te bedroeven.

(Wordt vervolgd)

Sluiten