Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

712

WAT NIET MEER KON

„Wou je ze graag bewaren? Voor visite of zoo?" vroeg ihaar zwager.

„Bel neen, ik, mensch...."

„Dan mos je der maar es wat van laten zien," vond de ander.

Zij nam den juten zak en de gesneden boonen op en legde dit alles op tafel. Daarna ging ze naar het aanrecht, waar een theepot stond op een petroleumlicht je.

„Met hoeveel bennen jullie?" vroeg ze.

„Met z'n zessen!" riep Gijs schel. Hij was blij, iets te kunnen zeggen. Hij vond het een chagrijnige ouwe tante.

„Met z'n zessen, bel bel," zei Tante Jans, hoofdwiegelend.

Toenze hetvierde kopje had ingeschonken,bleef ze met den theepot in haar hand staan en vroeg: „Konden jullie er dan allemaal in?" Ze keek verschrikt.

De kinderen gichelden. Nee maar! Anders zouden ze toch niet hier zitten!

,,'t Was wel een trek voor den bles," zei de oude boer, )(zulk zwaar volk."

Wantrouwend keek Tante Jans hem aan. Je wist nooit precies, wanneer Gijs den draak met je stak. Ze zei daarom niets en vulde het vijfde kopje.

„We zijn in Kijkduin geweest," vertelde Alida, de oudste der zusjes. Ze had al zoo lang gezwegen, ze kon niet langer haar mond houden.

„En we hébben limonade gehad!" vulde Fransje geestdriftig aan.

„Der was een tooverkassie!' Mieke wilde toch ook zoo graag iets zeggen.

En snel, als kon een der anderen haar voorkomen, ratelde Klaartje: „d'r zaten hopjes in en toffie en kattetongen.

„Bel, bel " Het hoofd van Tante Jans kon van verbazing zijn evenwicht bijna niet terugvinden.

„Maar willen jullie dan nog wel thee hebben?" vroeg ze. Deze lafenis leek haar zoo simpel, na al die opgenoemde heerlijkheden.

„Nou!" zei kleine Gijs. Getroost schonk Tante Jans weer verder. Ze had nog wel een koekje ook, bedacht ze. Daar

Sluiten